Moord en zelfmoord

Het boek waarin Marcel Metze de stranding beschrijft - die van het CDA in het algemeen en die van Elco Brinkman in het bijzonder - heeft een appendix die op het eerste gezicht een overbodige indruk maakt. Wij kennen immers het verhaal hoe Brinkmans politieke geestverwant Ruud Lubbers het voorzitterschap van de Europese Unie verspeelde. Nu blijkt echter dat Lubbers’ christen-democratische halsafsnijerijen ook zijn eigen kandidatuur ernstig heeft ondergraven.

Pro memorie. Eerst was Lubbers de kandidaat, zelfs in de ogen van de oppermachtige Helmut Kohl. Totdat Lubbers, teneinde de kleinere Europese naties te kietelen, flinke dingen begon te zeggen over de al te machtige as Parijs-Bonn. Dat was niet zo slim, omdat tenslotte in hetzelfde Parijs en Bonn, en niet in Athene of Lissabon, wordt uitgemaakt wie Europa gaat regeren. Bovendien aarzelde Lubbers bij het stellen van zijn officiele kandidatuur. Waarom? Omdat Lubbers twijfels had over zijn talenkennis, maar bovenal omdat hij twijfelde aan zijn eigen, zelfbenoemde kroonprins Elco Brinkman, zozeer dat hij zelfs overwoog zich voor de vierde keer als premier beschikbaar te stellen. En dat kan nu eenmaal niet, je kunt midden in verkiezingstijd niet tegelijkertijd kandidaat-minister-president en kandidaat-mister-Europa zijn.
Inmiddels was Kohls enthousiasme voor zijn christen-democratische geestverwant Lubbers tot een nulpunt gedaald. Hij wilde van die man af, die moraliserende bemoeial die bovendien de brutaliteit had gehad zich te mengen in de vraag of de Europese Bank in Bonn dan wel Frankfurt diende te worden gevestigd. Kohl beschouwde dit als interne Duitse aangelegenheid. ‘Ik zeg toch ook niet dat Europol naar Alkmaar moet!’ knorde hij. Toen volgde Kohls blessing in disguise: Lubbers begon lichte tekenen van bestuurlijke krankzinnigheid te vertonen. Nee, hij zou niet op Brinkman stemmen, maar op Hirsch Ballin, liet hij weten. Wim Kok? De sociaal-democratische concurrent? Dat zou een uitstekende minister- president zijn, zei Lubbers, geluiden waarmee men over het algemeen geen verkiezingen pleegt te winnen.
Daarmee was voor Hel mut Kohl de maat vol. Lubbers? Baas van Europa? Niemals!
Kohl was over de interne strubbelingen binnen het CDA uitstekend geinformeerd door de Duitse ambassade in Den Haag, waar natuurlijk de Nederlandse kranten worden gelezen. Lubbers op zijn beurt had geen benul van de anti-Nederlandse sentimenten in Bonn, alsof de ambassade aldaar tijdelijk was opgeheven. Volgde uiteindelijk die twintig zetels verlies, die Brinkman de kop zouden kosten. Tot Lubbers’ diepe tevredenheid. Helaas, operatie geslaagd, patient overleden. Want Kohl was tot in detail op de hoogte van de 'buitengewoon deloyale’ wijze waarop Lubbers zijn eigen lijsttrekker de poten onder het lijf vandaan had geschopt. Op zo'n kamikazepiloot zat Europa niet te wachten. Toen uiteindelijk op Korfoe een keuze moest worden gemaakt, was Lubbers dus kansloos.
Wij weten al drie kwart jaar dat uitgerekend Lubbers de verantwoordelijke man is voor de politieke moord op Brinkman. Dat de ex-premier daarmee zelf politieke zelfmoord pleegde, wisten wij echter niet.