TELEVISIE

Mulo-tv

Van Zon op Zaterdag

Op de studiovloer een onaanzienlijke middelbare man en een jonge blonde stoot. Het publiek mag middels stemkastjes beslissen over het vervolg van het programma: willen zij horen over een wonderbaarlijk vaccin dat alle soorten kanker geneest óf alles weten over de seksverslaving van… De presentator kan de zin niet eens afmaken: blijkens een staafdiagram is de uitslag nul tegen honderd procent. Helaas wankelt de kanjer op naaldhakken de coulissen in (kennelijk is zij de kankerexpert) en vindt het seksinterview dus plaats met het morsige heerschap. Oftewel: de gewone man/vrouw verkiest banale sensatie boven wezenlijke informatie en laat zich daarbij ook nog eens leiden door vooroordelen.
Ja, dit is satire: Van Zon op Zaterdag, starring Erik van Muiswinkel en Ellen Pieters. Met types van Mike Boddé, Owen Schumacher en Sanne Wallis in bijrollen; plus meer unusual suspects in dit genre als Frank Lammers en Herman Finkers. De planken worden van buitengewoon dik hout gezaagd. Nelson Mandela is te gast en weer mag het publiek bepalen: wordt het een diepte-interview over levensgeschiedenis en toekomstvisie, of moet hij in een zilverkleurig pakje met helm op heelhuids door een gat in het decor zien te komen - zoniet, dan valt hij in het water? Uiteraard kiest het volk de waterbak. Wat had je hem willen vragen Henk, wil Van Zons co-presentator weten. Of Nelson Robbeneiland mist; op welk deel van zijn lichaam hij het meest trots is.
Want talkshowhost Henk van Zon (opleiding mulo 1963-1972) is de vleesgeworden rechts-populistische domheid - cultureel én politiek. De linkse schijndemocratie waarin vóór Fortuyn hoge heren in de achterkamertjes van ivoren torens hun zakken zaten te vullen, is gelukkig vervangen door continu twitterende bewindslieden plus inspraak van Iedereen over Alles - aldus Van Zon. Trots vertelt een ‘hardwerkende Hollandse burger’ dat hij in zijn wijk tot nu toe alle verandering heeft weten tegen te houden, inclusief aanleg van riolering. Maar stankoverlast en kindersterfte, daar hoor je de dames en heren politici niet over, voegt hij verontwaardigd toe.
Is dit geestig? Aan mij niet besteed en het studiopubliek moet ook zelden lachen. Maar gelijk hebben de tekstschrijvers regelmatig. Kredietcrisis door bankiers, reddingsacties door Obama en Bos, maar de kiezer stemt rechts. En dan kwam die geweldige schuiver van Eurlings (Telegraaf-lezende ANWB-leden mogen rekeningrijden torpederen) kennelijk nog te laat voor deze thema-uitzending over populisme.
Ook te laat de omslag in het omroepbestel, afdeling nieuws en opinie. Dat gaat van 'drie keer de Volkskrant’ (Henk Hagoort) naar 'vijf keer De Telegraaf’ (Kees Boonman), met de komst van WNL en PowNed. De commerciekijker werd al lang ruim voorzien van Telegraaf-journalistiek. Daardoor schoof de zaak ook binnen het bestel die kant op, zoals eerder 'publiek’ amusement en drama uit concurrentieoverwegingen gecommercialiseerd waren. Nu wordt de nog bestaande serieuze journalistiek, mede mogelijk door afgedwongen samenwerking, deels ontmanteld. In De wereld draait door spitste Matthijs van Nieuwkerk de zaak tegenover Hagoort toe op de persoon van Clairy Polak. Voornaamste slachtoffer van de herschikking is immers Nova. Aan het toekomstige 'nieuwsuur’ op die plek doen alleen de 'objectieve’ NOS en NPS mee en dus niet langer de beste tv-interviewer (door politici áller kleuren gevreesd), die immers bij de Vara onder contract staat. Krijgt de aanhang van Henk van Zon toch zijn zin, want Polak wordt, gelezen de internetjungle, daar nog dieper gehaat dan Bos en Halsema. Maar nee, over individuen wilde Hagoort het niet hebben.

Van Zon op Zaterdag, Vara, Nederland 1, zaterdags 21.25 uur