Partij voor de Dieren

Mutsendom

Partij voor de Dieren

Je moet er natuurlijk negentig voor worden én min of meer de koninklijke status hebben bereikt vanwege je imposante oeuvre, maar toen ik Hella S. Haasse de afgelopen week tijdens een openbaar interview hoorde zeggen: ‘Wij weten niet wat er gebeurt’, sprak dat me enorm aan. Ze verzuchtte dat in antwoord op een vraag uit het publiek: of ze niet (nog) eens de behoefte voelde een politiek statement te doen, over de toestand in de wereld, of over het kwaad. ‘Tussen wat en wat gaat het eigenlijk?’ voegde ze er nog aan toe. Nogmaals, zij mag dat zeggen en uit haar mond klinkt het ook nog eens buitengewoon intelligent, en ik schaam me diep, maar mij ligt diezelfde vraag permanent op de lippen. De wereld, waartoe ik Nederland ook maar even reken, is voor mij te groot. En wat krijg je dan? Een lichte hang naar een partij waarvan de naam reminiscenties oproept aan de lagere school, aan regen op de ramen en dat de juf het licht aandoet en we omstebeurt iets mogen vertellen over ons lievelingsdier. Een partij die zijn eigen reikwijdte bij voorbaat al heeft ingeperkt. Een partij die appelleert aan de overzichtelijke gedachte dat het met degenen die goed zijn voor afhankelijke medeschepselen ook verder wel in orde zal zijn (nu niet denken aan al die vreselijke mensen met hun honden, om nog maar te zwijgen van verbeten natuurfreaks en bleke veganisten). Een partij die bovendien wordt opgestuwd door mensen die niet volkomen achterlijk lijken, in sommige gevallen zelfs heel verstandig en in een enkel geval ook nog eens lief. Lief ja. In feite is het dus het apolitieke karakter van deze partij dat op mij aantrekkingskracht uitoefent.

En dat is natuurlijk belachelijk. Verderfelijk! Zo gauw ik me concreet probeer voor te stellen dat ik straks op de vraag wat ik heb gestemd moet antwoorden: ‘Partij voor de Dieren’, ben ik gevoelsmatig niet ver meer verwijderd van het definitieve mutsendom. Wát nou niet weten wat er gebeurt? En een beetje koketteren met zo’n Theo & Thea-vraag: tussen wat en wat gaat het eigenlijk? Ja, als je negentig bent en Hella S. Haasse heet, dan is dat bezonken wijsheid. In mijn geval is het pure luiheid, ingevreten escapisme, laffe troep. Ik stem straks dan ook op de meest politieke partij van Nederland. Dat zal me leren.