Hightech tragedie

Muziek

Op papier zag de zesde editie van Sonic Acts er zo mooi uit: de mythe van Theseus en Ariadne als muziektheatraal drama uitgevoerd tegen het decor van het Amsterdamse IJ. Per rondvaartboot maken de bezoekers een eeuwenomvattende reis. Van de Nicolaaskerk waar het Lamento d'Arianne van Monteverdi klinkt tot aan de hightech omgeving van de New Metropolis waar diezelfde Ariadne gevat in videoprojecties en elektronische soundscapes haar jammerlijk lot bezingt. Een klassieke tragedie krijgt gestalte in iconen van de eindtwintigste-eeuwse populaire cultuur, zoals bungee jumpen (de vader van Theseus stort zich in de dood), een living statue (Ariadne) en een onvervalste Jordanese smartlap, gezongen vanaf de historische Schreierstoren. Sonic Acts is van oorsprong een samenwerkingsverband tussen het Koninklijk Conservatorium in Den Haag (en dan speciaal de interfaculteit Beeld & Geluid) en Paradiso.

Ook hier betreft het een constructie die op papier hoge ogen gooit maar in de praktijk niet bleek te werken. Elektronische muziek moest de verbindende factor zijn tussen de academische wereld van het conservatorium en de dj-cultuur in de popwereld. De afgelopen jaren voltrok zich in Paradiso zo rond twaalven steeds een pijnlijke waterscheiding. Voor die tijd deden studenten hun experimentele performances voor een publiek van vrienden en bekenden, na middernacht stroomde het danspubliek binnen dat een duidelijk te definiëren beat eiste om op te dansen.

Helaas bleek het onmogelijk deze cultuurkloof te overbruggen. In de nieuwe opzet, die eind december plaatsvond, doet zich een andere kloof voor. In het avondprogramma staat nu theatergroep Hollandia aan het roer, dat samen met Haagse studenten de locatievoorstellingen rond het IJ heeft ontwikkeld. In het sfeervolle gebouw van de NZH Reddingsmaatschappij, waar de reddingsboeien, scheepslampen en kabeltrossen je minstens een eeuw terug in de tijd zetten, geven de Hollandia-acteurs Jeroen Willems en Peter Paul Muller een korte voorstelling. De ene piraat heeft de andere bedrogen en
moet hiervoor boeten. Gewapend met een rode kool en scherp mes illustreert Willems zijn collega welke helse martelingen hem te wachten staan.

Een hilarische kliederpartij is het gevolg. Uitgerust met een plunjezak vol oud-Hollands eten vaart het publiek van de ene locatie naar de andere - in de traditie van Hollandia ijzige kou trotserend. Dat de korte performances niet echt een geheel willen vormen, is nog niet eens het grootste probleem. De avond is afwisselend en onderhoudend genoeg. Wel is jammer dat het publiek dat de rondvaart maakt weer niets in Paradiso heeft te zoeken. Het Hollandia-publiek bestaat hoofdzakelijk uit veertigplussers waar de toegangsprijs van honderd gulden zeker debet aan is. Paradiso wordt daarentegen bevolkt door studenten en andere alternatievelingen. De met plunjezakken gewapende theatergangers die de moed bij elkaar hebben geraapt om een kijkje in de poptempel te nemen, zijn na twintig minuten als sneeuw voor de zon verdwenen. Te veel herrie, te lang wachten, te vaag. Kortom, de gouden formule voor Sonic Acts is nog niet gevonden.