POPMUZIEK: Frank Turner

Muziek als substituut

De Ier Frank Turner is al jaren het favoriete voorprogramma van iedere grote rockband met een punkhart. Een paar jaar geleden was hij de support act van The Gaslight Anthem en hij vroeg iedere avond aan het eind van zijn show of hij bij iemand in het publiek die nacht op de bank kon crashen.

Enkele maanden geleden opende hij de Europese shows van de Dropkick Murphys, twee jaar geleden stond hij als voorprogramma van Social Distortion in Paradiso. Met inmiddels trouwens een band, die helaas zijn naturelle coolheid volstrekt ontbeert.

De keuze van al die bands om Turner hun publiek te laten opwarmen is een begrijpelijke: waar Turner op het podium staat, regeert de glimlach. Hij is de folkzanger zonder spinnenrag op zijn gitaar, de ex-punker die nooit een verbitterde spijtoptant werd, de strijdbare activist die altijd waakt om niet te militant te worden, de singer-songwriter wiens hart in veel van zijn liedjes werd gebroken, maar die ooit heeft bedacht wat hij vervolgens is gaan zingen: ‘Music is my substitute for love.’ Hij is die oude vriend op bezoek in een shirt van The Ramones, met The Pogues en Guthrie op zijn iPod, en met verhalen over zijn kraakpandjaren waar hij inmiddels zelf het hardst om lacht.

Inmiddels zijn er vele Frank Turners: zangers met een verleden of heden in een punkrockband die met een akoestische gitaar rondtoeren met nummers waarin gebalde-vuistenheroïek en onbeschaamde romantiek van de _one for all, all for one-_school elkaar afwisselen. Het grootste punk- en hardcorefestival van Europa, het Belgische Groezrock, heeft sinds vorig jaar zelfs een podium met alleen maar akoestische shows, tien jaar geleden ondenkbaar. Punkzanger Chuck Ragan, zelf al jaren in z’n eentje toerend met een gitaar en een stem zo ruw als ongesponnen zijde, stelde er zelfs een jaarlijks terugkerende tournee mee samen: de Revival Tour.

De meest opvallende artiest in die tour van de afgelopen jaren is Dave Hause, een kleine, drukke begin-dertiger uit Philadelphia die bescheiden naam maakte met zijn band The Loved Ones, maar pas in z’n eentje laat zien wat hij in huis heeft. Net als Turner probeert hij juist niet in gruizigheid Springsteen naar de kroon te steken, maar is zijn stem zuiver, hoog en ongeforceerd. Zijn teksten putten uit een vergelijkbaar klop-op-schouder-universum als die van Turner. Die zingt I Still Believe en heeft het dan niet over God, en probeert onder het motto Try This At Home de luisteraar aan te zetten zelf een gitaar om te hangen: ‘You can do much better than some skinnie halfass Irish country singer.’ Hause zingt een verslaafde oude vriend toe in soortgelijke woorden: ‘C’mon kid, c’mon, it’s one foot and then the other.’ En hij heeft er meer, van die mooie eenvoudige troostliedjes voor de gevallen sukkelaar.

Turner verkoopt inmiddels in Londen de immense Wembley Arena uit, Hause is nog te zien in zaaltjes waar het ruikt naar Turners bezongen verleden.


Frank Turner, Spotifty Live EP (exclusief op Spotify). Turner speelt op 8 mei in de Melkweg, Amsterdam (uitverkocht). Dave Hause speelt op 2 mei in Winston Kingdom, Amsterdam