Muziek

Muzikale strijd

Muziek: Living Things

Conservatief Amerika heeft de laatste jaren een geduchte tegenstander aan Living Things, de rockband uit St. Louis, die zich profileert als de Rage Against The Machine van het huidige decennium. Aanjager is zanger Lillian Berlin, die met zijn broers Eve en Bosh en Corey Becker de band vormt. Hun debuut-cd Ahead of the Lions is één grote aanklacht tegen de regering-Bush, die misbruik van religie en een oorlogszuchtige houding wordt verweten. In de single Bom Bom Bom hekelt Berlin de rekrutering van jeugdige Amerikanen: «I can’t drink but can drive a tank at 19/ so I set off to join the US army/ the first time I left my country». Tijdens optredens gaat Berlin regelmatig het debat aan met het publiek en verbrandt hij foto’s van de president. De aantijgingen zijn strijdvaardig, ook al zijn het platgetreden paden: Berlin schrijft voornamelijk spandoekwijsheden als «no solutions just bombs below» en «don’t believe, don’t believe in police».

Protest zit Berlin bijna letterlijk in het bloed. Op jonge leeftijd wordt bij hem adhd geconstateerd. De voorgeschreven medicijnen halen wel de «hyperactivity» uit zijn disorder maar zadelen hem ook op met depressie en zelfmoordneigingen, en op school wordt hij in een speciale klas voor kinderen met een handicap gestopt. Die ervaringen, die hij tussen zijn dertiende en negentiende in dagboekvorm heeft bijgehouden, worden dit jaar in het boek Post Mortem Bliss gepubliceerd. Berlin wil een vuist maken tegen de farmaceutische industrie, die volgens hem om de winst miljoenen kinderen afstompt tot wat hij «the blackout generation» noemt. In plaats van voor prozac of ritalin pleit Berlin voor medicinale marihuana. Dat schiet conservatief Amerika uiteraard in het verkeerde keelgat. In 2004 worden Living Things uit hun platenlabel Geffen gezet omdat dat label lijnrecht tegenover de uitingen van Berlin staat. Hun debuut blijft daardoor op de planken liggen.

De weinig subtiele provocaties lokken weinig subtiele reacties uit. Als de band in de Viper Room in Los Angeles in 2003 drie poppen van papier-maché, voorstellende George Bush senior, Barbara Bush en George junior, gevuld met rauw vlees en afval, met een honkbalknuppel kapotslaat, wordt Berlin zo hardhandig de club uit gegooid dat hij zijn arm breekt. In Austin, Texas wordt zijn voorstel om Bush en Cheney zelf in Irak te laten vechten na de show beantwoord met enkele vuistslagen van aanwezige Bush-aanhangers. In 2004, bij een optreden in Dallas, het hol van de leeuw, worden vanuit het publiek twee kogels op Berlin afgevuurd die hun doel ternauwernood missen.

Het is geen verrassing dat de band Henry Miller als inspiratiebron noemt: door diens aanvallen op de moraal van Amerika werden zijn boeken in eigen land verboden. Zijn stijl: rücksichtslos en controversieel. Living Things vallen echter ook op door hun muzikale zeggingskracht. Berlins basstem en het gitaargeluid (denk aan T-Rex en MC5) geven de muziek een dwingend karakter, waardoor de politieke boodschappen de urgentie krijgen waar jaren-zeventig-punk/wave-bands als The Ramones en The Clash een patent op hadden. Living Things worden daardoor omarmd door muzikale medeactivisten als Le Tigre, Fugazi en Dead Kennedy’s Jello Biafra en mogen spelen op een groots opgezette anti-Bush-manifestatie naast het Witte Huis. Producer Steve Albini levert zijn bijdrage door aan Ahead of the Lions eenzelfde doemgeluid mee te geven als hij eerder bij Nirvana deed. Alles wat Berlin zegt klinkt ernstig.

Living Things, Ahead of the Lions verschijnt 20 maart (Zomba/SonyBMG)