MUZIEK Guns n’ Roses

NA 15 JAAR, 14 STUDIO’S EN 10 MILJOEN EURO

Weinig mensen verwachtten Guns n’ Roses-zanger Axl Rose in de eindejaarslijstjes van 2008. Dat is hem waarschijnlijk toch gelukt, zij het niet op eigen kracht, want zijn naam valt op het ijzersterke album Dear Science van de band TV on the Radio. Zanger Tunde Adebimpe refereert op het nummer Dancing Choose aan het (gebotoxte) gezicht van de hardrockband uit Los Angeles: ‘I see you figured in your action pose/ foam-injected Axl Rose’. Toevallig laat Rose nu na lange tijd ook weer eens van zich horen op muzikaal gebied. Het voormalige enfant terrible van de hardrock heeft na vijftien jaar en talloze aankondigingen het album Chinese Democracy uitgebracht.
Officieel is dit de zesde cd van Guns n’ Roses, maar eigenlijk het eerste soloalbum van Axl Rose. Voor deze moeilijke bevalling heeft hij gebruik gemaakt van een leger sessiemuzikanten, veertien opnamestudio’s en een budget van tien miljoen euro. De meeste nummers waren al bijna zeven jaar zo goed als klaar, maar voor de perfectionistische Rose toch steeds niet geschikt voor uitgave. Dat het er toch nog van gekomen is lijkt vooral een kwestie van geldgebrek.
Aan Chinese Democracy valt ten eerste op dat Rose zelf nog heel vertrouwd klinkt. Zijn stem is verrassend goed geconserveerd en de zang varieert nog steeds van zuiver als een koorknaap (powerballad Street of Dreams) tot krijsend als een speenvarken (het spuuglelijke Shackler’s Revenge). Verder kun je zijn stijl als vanouds grofweg in twee typen onderverdelen: ‘boze Axl’ die dingen roept als: ‘I’m gonna pull the trigger/ and blow them all away’ of: ‘I’ll kick your ass/ Like I said I would’. Of ‘teleurgestelde Axl’ die, meestal verdrietig aan de piano, zijn mijmeringen uit de doeken doet: ‘I was the one who gave you everything/ the one who took the fall’ of: ‘If I thought that I was crazy, well I guess I’d have more fun’.
Dat Guns n’ Roses alleen nog in naam bestaat en meer een brand dan een band is, is het tweede dat je, bijna direct, opmerkt. Je zou het met het roemruchte imago van destijds bijna vergeten, maar de groep had zeker een eigen muzikale stijl. De agressieve grotestadsrock van het debuut Appetite for Destruction (1988) zette toen populaire bands als Motley Crue en Def Leppard zelfs weg als suffe poedelrockers. Die eigenheid is verdwenen, vooral nu icoon en typische gitarist Slash ontbreekt en control freak Rose alleen in de studio heerst. Op Use Your Illusion I en II (1991) had al een meer compositorische en theatrale aanpak zijn intrede gedaan, en die is ook op Chinese Democracy duidelijk aanwezig. De langere, epische nummers met gepolijste hard-zacht-dynamiek, zoals There Was A Time en Madagascar, zijn de beste van het album. Op het hardere rockvlak stelt Rose teleur met te veel onbeduidende nu-metal-riffs, vlakke computerbeats en gitaarsolo’s die nergens blijven hangen. De opener Chinese Democracy doet in de verte nog denken aan het ouderwetse It’s So Easy, maar veertien nummers later blijkt dat het behalve aan samenhang nog het meest ontbreekt aan waar het oude Guns n’ Roses altijd garant voor stond: echte knallers.

Guns n’ Roses, Chinese Democracy (Geffen/Universal)