Naar de toekomst toe

Straks haal ik mijn kleinzoon (6) uit school en rennen we naar huis voor de laatste tien minuten tegen Denemarken. Meer dan ooit zullen we ‘mannen van de dorre bladeren’ zijn (Elsschot, Tsjip), al is hij als zoon van zijn vader voor Rotterdam-Zuid, ben ik van 020 en hoopte zijn oma dat Enschede kampioen werd. Verscheurd door loyaliteiten besloot hij ook een beetje voor Ajax en Twente te zijn, wat wijst op geschiktheid voor Haagse achterkamers, als je tenminste met poldertechnieken nog iets bereikt in een moeras. Dankzij Oranje zijn wij microafspiegeling van wat gans een land bijeenbrengt, van PVV tot Groen Links - op wat azijnzeikers en massa’s vrouwen na, die het grootste gelijk van de wereld maar even geen spreekrecht hebben.

‘Wij’ moeten, als dit geschreven wordt, de eerste wedstrijd dus nog spelen, maar nu al is het werk van Majesteit en informateur ondergesneeuwd door een tatoeage op Yolanthe’s bil, die ze aan Wesley in het trainingskamp mocht tonen vanwege diens verjaardag (Hugo Borst sprak schande en vroeg haar te beseffen dat het landsbelang boven dat van haar ging); de blessurebehandeling van Arjen (‘Kun je het herstel in percentages uitdrukken?’; Robben: ‘In zo een proces is daar moeilijk iets over te zeggen, zeker naar de toekomst toe’); de oprechte excuses van profeet Elia aan ‘de hele Marokkaanse gemeenschap, de collectanten voor het KWF, de zieke mensen en hun familie’ vanwege een getwitterd ‘kankermarokkaan’; en aan verwoede debatten over de vuvuzela. Volgens kosmopolieten en postmoderne hedonisten verrukkelijke uiting van Afrikaanse volkscultuur maar volgens traditionele burgerij en gemaksgeoriënteerden verzieker van het toernooi. Het NOS-Journaal meldde vanmorgen dat die laatsten na de verkiezingen ook de toeterstrijd wonnen: het stadiongeluid gaat zachter.

Plots hoor ik bij de winnaars die ik 9 juni nog haatte. Nu kunnen we dus ongehinderd genieten van Evert ten Napel in zijn laatste toernooi, die spelers alweer ‘hete tranen’ liet huilen en die over de vreugde van Ghanese supporters meldde dat het komt ‘uit hun hele hart; uit hun ziel; uit hun hele lichaam’. Ik zal hem nog missen, de koning van het cliché. Ach, het is verschrikkelijk, al dat drum und dran - de banaliteiten; de voetbalhumor; de meestal foute mannen in de praatprogramma’s; de gruweldecors - maar het is ook verrukkelijk want onmisbaar voor de distinctiedrang van wie zich elite waant.

Bovendien gebeuren er daarnaast aardige tot prachtige dingen in de WK-programmering. Neem Een Vandaag dat een voetbalteam uit jongens en meisjes van alle huidskleuren en sociale lagen samenstelde - van bendelid tot Stellenbossche wijnboerzoon - om zo dagelijks een representatief beeld van de samenleving te geven en wellicht om hen dichter bij elkaar te brengen. Merkwaardige maar ook aandoenlijke onderneming. En je krijgt zomaar documentaires van Saskia Vredeveld over kinderen die door zang en dans hun township willen ontvluchten; over arme witten en over rijke zwarten. Ontbreekt er iets? Ja, Villa BVD, waaruit Barend & Van Dorp voortkwam. Het vloog op de successen van Oranje, er viel op af te dingen, maar missen wilde ik het niet. Terwijl Jack van Gelders Studio Sportzomer en het WK-Journaal me koud laten. Op passages met Bert Maalderink na, tegen wiens onverstoorbare ‘het is niet goed of het deugt niet’-vragen geen enkele bondstrainer opgewassen blijkt. Honing noch cynisme baat en het wachten is op de eerste trainer die hem op de bek slaat. Ik zal schande spreken en alle begrip hebben. Na de match zullen we vanmiddag zelf een potje spelen op de stoep. Tot de vijftig, zegt kleinzoon. Ik maak het af op twintig en ben na afloop gesloopt. De uitslag is zeker ‘naar de toekomst toe’. Hij wint met 20-7.