Nederland blijft blowen in de wind

Bob Dylan, de gepasseerde Nobelprijskandidaat, zei het al: ‘The answer is blowing in the wind.’ Nu Nederland het atoomtijdperk afsluit, wordt het eindelijk menens met de nationale windhandel. Het kabinet-Kok maakt al plannen om de hele kustlijn uit te rusten met een Maginotlinie van klapwiekende installaties die 24 uur per dag zullen draaien om het vaderlandse computerpark alsmede de nodige magnetrons en vriezers gaande te houden. Het zijn de nieuwe Deltawerken en ook dit keer is het pompen of verzuipen.

Een weg terug is er niet. De breuk van paars met de grote atoomdroom van de jaren zeventig is radicaal. Minister Wijers van Economische Zaken heeft zelfs geen geld meer over voor PINC, het Programma Instandhouding Nucleaire Kennis. De Nederlandse expertise op dit gebied is daarmee veroordeeld tot uitsterven en niemand die er een traan om laat. Zelfs de VVD liet bij monde van Frits Bolkestein weten de eerstkomende dertig jaar niet meer over kernenergie te willen praten. Alleen CDA-diehard Ad Lansink huilde bittere tranen over het besluit tot vervroegde sluiting van Dodewaard.
De nationale windhandel wordt booming business maar staat niettemin nog in de kinderschoenen. Bij forse windkracht, zo bleek onlangs, moeten de huidige turbines op non-actief worden gesteld omdat de wieken anders simpelweg knakken. Een ander levensgroot probleem vormen de nimby’s, de aanhangers van de not in my backyard-ideologie, die in steeds groteren getale procederen tegen de windmolens vanwege aantasting van hun levensvreugde. Er zullen derhalve resolute stappen moeten worden genomen.
Het bedrijfsleven loopt zich al warm. Onlangs ging de investeringsmaatschappij Windfonds NV van start, onder aanvoering van ex-computerkoning Eckart Wintzen, de hippie van het Nederlandse bedrijfsleven. Windfonds verwacht de komende jaren een spectaculaire groei, al was het alleen al vanwege de smakelijke paarse premies op ‘groen’ innoveren.
Op korte termijn is er geen vuiltje aan de lucht voor de Nederlandse energiebehoefte. Dank zij een paar recente vondsten garandeert de nationale gasvoorraad tenminste tot in de helft van de volgende eeuw dat de kachel kan branden. Maar als het gas op is, zal Nederland in belangrijke mate moeten leven van de wind, veel meer dan die schamele acht procent van de behoefte die het kabinet in het jaar 2000 met windstroom gedekt wil hebben. Daarnaast moeten er even grote resultaten worden geboekt met alternatieve energieopwekkers als het stoken van hennep en andere energiegewassen. Zo niet, dan zit er straks niets anders op dan dat Nederland zich als een couveusebaby aan de radioactieve borst van Franse Marianne drukt. Frankrijk, Europa’s atoomstaat nummer één, kampt nu al met een gigantische nucleaire overcapaciteit, maar wil van geen nucleaire bouwstop weten. Zo is het ook Frankrijk dat de winning van uranium uit Surinaamse bodem op zich zal nemen. De expansiedrang van Chiracs atoomstaat kent geen grenzen. Maar of het een pretje is afhankelijk te zijn van de Gallische energie? Het laat zich raden wat er zal gebeuren met de lichtbakken op onze wietzolders: Dan dooft het licht…