Wat een multiculturele samenleving muzikaal te bieden heeft

Nederlandse blazerstraditie

Het begon als een daad van verzet tegen de traditie, maar is inmiddels zelf een traditie geworden. Uit protest tegen het roemruchte nieuwjaarsconcert van Wenen, dat elk jaar in het teken staat van Johann Strauss, programmeert het Nederlands Blazers Ensemble jaarlijks een veelzijdige, ludieke afwisseling van modern klassiek, wereldmuziek en oud klassiek, aangevuld met composities van kinderen in bewerkingen van volwassenen. Voor een dergelijke ontmoeting van stijlen bedacht iemand ooit de term cross-over, maar afwisselen blijkt interessanter en effectiever dan mengen. Bij afwisseling krijgen stijlen alle kans om het beste van zichzelf te tonen. De grootste kracht van deze nieuwe traditie is dat gevoel voor kwaliteit en individualiteit zwaarder wegen dan affiniteit met stijl, met alle beperkingen van dien.

Ook dit jaar wisten de samenstellers het juiste ritme te vinden in het programma. Niet alleen koos men goede stukken (van onder anderen Diepenbrock, Eddy Snijders, Misha Mengelberg en muziek uit Turkije, Curaçao en Irak), de ongebruikelijke juxtaposities maken ook dat in elk werk onvermoede eigenschappen aan het licht komen: westerse romantiek in Iraanse muziek, het exotische van de westerse Renaissance, een volkse toon bij Diepenbrock en de klassieke ernst van Veldhuis’ Tatata. Deze en eerdere registraties van nieuwjaarsconcerten van het Blazers Ensemble tonen een enthousiasme waarvan studiomuzikanten alleen maar kunnen dromen. Het zijn schoolvoorbeelden van wat een geslaagde multiculturele samenleving muzikaal te bieden heeft. De meeste bezoekers aan de concerten zijn ouders met jonge kinderen. Wellicht bezoeken de kinderen over 25 jaar concerten van hetzelfde niveau, die worden uitgevoerd met hetzelfde aanstekelijke enthousiasme. Alleen al daarom moet deze traditie blijven.

in shikara tala

Nederlands Blazers Ensemble met solisten en The Young Composers

Nieuwjaarsconcert 2002 EW 0276/NBE CD 009