Rome – Het in Italië gloeiend hete hangijzer van een wet voor ‘een vrijwillige, medisch geassisteerde dood’ ligt in de wachtkamer van het parlement en alle mogelijke excuses worden aangegrepen om hem niet te bespreken. De paar uitzichtloze gevallen waarop uiteindelijk legale euthanasie is toegepast worden door het merendeel van de katholieke, conservatieve Italianen beschouwd als slachtoffers van staatsmoord: ‘de tragedies’ van Eluana, Piergiorgio Welby, Fabiano Antoniani.

En dus, dacht la Repubblica, de Italiaanse krant van weldenkend links, gaan wij eens laten zien hoe het ook kan. En daarvoor ga je natuurlijk naar Nederland. De cover van het vrijdagmagazine Il Venerdì is ervoor ontruimd, de Noord-Europa-correspondent is ervoor naar Nederland afgereisd en heeft met kopstukken van de Nederlandse euthanasiekwestie gesproken: advocaat Eugène Sutorius, directeur van de levenseindekliniek Steven Pleiter, arts Bert Keizer, psychiater Boudewijn Chabot. Om het genuanceerde verhaal te illustreren is gekozen voor de fotoreportage van de dood van Siep Pietersma in 2013, die op zijn 79ste besloot om het verloop van zijn vasculaire dementie niet tot het einde af te wachten.

Beeld voor beeld is te zien hoe dat er in Nederland allemaal aan toe gaat. We zien de familie Pietersma, incluis Siep, gezellig met de arts en de verpleegster van de Levenseindekliniek rond de tafel met cake en koffie. Dan volgt de laatste aai over de bol van zijn kleindochter met het achterkleinzoontje op schoot. De laatste kus met Toos, zijn vrouw. Tot slot de familie verzameld rond de bank waarop Siep net zijlings onderuit is gezakt. Dood, zoals de bedoeling was.

In Italië zijn ze nog niet eens toe aan een wet die recht geeft op een geassisteerd levenseind voor jarenlange comapatiënten, zoals het beroemde ‘geval’ Eluana. Laat staan aan dit tafereel, dat ook in Nederland tot de grote uitzonderingen behoort, want dementiepatiënten maken slechts tien procent uit van het totaal aantal euthanasiegevallen. De foto’s hebben niets met de reportage te maken, maar trekken wel alle aandacht. De schokkende familiaire gezelligheid waarin de geassisteerde dood van Pietersma zich voltrekt zal Italië niet over de streep halen, integendeel. Zonder uitleg en context kan deze fotoreportage niet zomaar gepubliceerd worden, ook uit respect voor de familie Pietersma, die er vast andere bedoelingen mee had.