Neem ham

Het is vreselijk. Uit alle dingen die gedaan moeten worden en als scherven van diverse afmetingen in mij blijven steken kan ik maar geen keuze maken. Loop door het huis. Het vuilnis dient verwijderd. Tot ik opeens weet dat het invullen van een geeIroze formulier nu echt het allereerste en beIangrijkste is.

Dertig seconden hond ik deze gedachte vol. Moet dan heel erg denken aan teruggevonden kinderfietsje op Schiermonnikoog. In plaats van wat dan ook veeg ik opdrogende fragmenten van niets, en de schaduw van een oude wilde salade, van tafel. Omdat er anders nooit overdrachtelijk brood gegeten zal worden. Dwaal af. Naar wilde wijn, van wiIde druiven.
Ik ben er zeker van dat het er nog eens van komt. Als we alles hebben gehad. Let eens op dat woord. Noem het wild en het is oké. Opzwepende film, liefdadigheidsactie. Romance en kind van Francois Truffaut. Wilde aardbeien, The Wild Bunch. Geschaafde diersoorten en warmoes.
Na het beleven van een tamme koriandercyclus was het weer tijd iets weg te spoelen met een wilde artisjok. Zelfs wanneer je die door de beste leerling van de Normaalschool na zou laten tekenen, kwam er niets anders dan een in elkaar gezakt trechtervormig Chinees notitieblokje, opgevist uit de Gele Rivier tevoorschijn.
Neem ham. Ham is een moeilijk artikel. Volgens mij bestaat er lekkere ham, of ze die nu boven-, tussen- of onderham noemen maakt niet uit. Maar vinden doe ik hem niet. Ham zouden ze wilde ham moeten noemen. Vliegt het de winkel uit. De koriandercyclus dus. Bakken van wilde ham en artisjok, slok tomatensaus uit snelle fles. Draai van zoutmolen, graai uit peperbak. Restant, maar nog weI mosgroen korianderblad. Intens en overvloedig met geraspte Grana padano. Zo hebben wij ook een wilde huismeester die inderdaad ‘Whistle while you work’ fluit als hij op vrijdagmorgen de, authentieke dondergeluidjes producerende, lege vuilniscontainers de parkeergarage binnenwalst.