Politiek sonnet

Netelenbos

Soms is een trein niet meer te stoppen.

Dan raast hij door tot een ravijn

Of botsing zijn eindpunt zal zijn.

’t Station is dan al naar de knoppen.

De afgrond was: Netelenbos.

De trein behandeld als een rund.

Bedoeld als een verkiezingsstunt.

Hoe temt men een wild stalen ros?

Maak de directie tot klein schroot.

Benoem je politieke vrienden.

Oud ijzer dus — daaromheen lood.

Krijgt Tineke wat zij verdiende?

Ach, nu: de politieke zon.

Straks: heus, een gepasseerd station.