popmuziek

Niet alleen volgens de laatste indie-mode

Beach House

Met een bandnaam als Beach House en een album dat Teen Dream heet, kun je de nodige verwarring veroorzaken. De dromerige popliedjes van de groep doen bijvoorbeeld in niets denken aan het gelijknamige hang/dans-genre dat je ’s zomers nog wel hoort op het terras van een (ooit) hippe strandtent. De combinatie van strandhuis en tienerdromen roept mogelijk ook de nodige seksueel getinte associaties op die in werkelijkheid ver af staan van de serene en zelfs lieflijke sfeer op deze innemende plaat. Intrigerend is dat band en muziek steeds net niet zijn wat ze op het eerste gezicht lijken.
Het duo Victoria Legrand en haar jeugdvriend Alex Scally uit Baltimore werkt met Beach House gestaag aan een interessante discografie. Een titelloos debuut vol weelderige luisterpop zorgt in 2006 voor positieve persaandacht en een kleine, enthousiaste groep aanhangers. Wat minder breekbaar, maar verder zonder grote koerswijzigingen gemaakt, klinkt opvolger Devotion (2008). Het meer verfijnde Teen Dream is de derde langspeler en een overtuigende, zelfverzekerde volgende stap.
Na een lange tournee en het nodige rumoer in hun persoonlijke levens vertrekken de twee om afleiding te voorkomen naar de staat New York om die plaat op te nemen. Als producer trekken ze Chris Coady aan, die bekend is om zijn werk met hippe bands uit de New Yorkse regio (Yeah Yeah Yeahs, Grizzly Bear, TV on the Radio). Samen sluiten ze zich een maand op in een tot opnamestudio verbouwde kerk met de toepasselijke naam Dreamland. Het heeft ongetwijfeld bijgedragen aan het weidse, ruimtelijke geluid en de hechte sfeer van de plaat. De rijke arrangering doet je bijna vergeten dat het hier gaat om een tweetal.
De muziek vertoont zeker raakvlakken met jonge, populaire bands als Grizzly Bear (Legrand zong vorig jaar mee op hun hitje Two Weeks), maar Beach House doet niet in alles mee aan de laatste indie-mode. Eigenlijk doet de muziek meer denken aan de barokke stijl en ijle zang van Mercury Rev of het ongrijpbare van Mazzy Star. Bovendien gebruikt de band geen Afrika- of Midden-Oosten-ritmes, zoals de trend is bij veel gelijksoortig lijkende bandjes, en dat is eigenlijk ook wel weer eens prettig.
Teen Dream klinkt intens, maar is niet beklemmend. De liedjes hebben een opvallend vriendelijk en ontspannen karakter. Ze grijpen je niet bij de strot, maar voelen warm aan als een prettige deken. Er is ruimte voor drama, maar wel verborgen onder de oppervlakte. Zo kabbelt single Walk in the Park in eerste instantie misleidend zorgeloos voorbij. Na een schijnbaar luchthartig ‘You go for a walk in the park 'cause you don’t need anything’ lijkt het later over een pijnlijk relatie-einde te gaan: 'In and out of my life, you would slip from my mind… More, you want more, you tell me.’ Bijzonder is dat de nummers van Teen Dream zo luchtig rond blijven zweven in de ruimte waar ze opstaan. Ze zijn geschikt voor verschillende momenten en op veel manieren te beluisteren, maar niet te negeren.

Beach House, Teen Dream (label: Sub Pop/V2). Beach House treedt woensdag 26 mei op in Paradiso te Amsterdam