Amerika! Of. De Verenigde Staten van Amerika! Is natuurlijk een enorm land. Qua oppervlakte hè… is het echt gigantisch! Als je het bijvoorbeeld vergelijkt met uhm kleinere landen. Heh, jaaa, dan is het een stuk groter, man! En er wonen ook heel erg veel mensen in Amerika! En het mooie is, die kunnen daar ook allemaal wonen. Ja!

Dit is een klein fragment uit een van de vroegere shows van Hans Teeuwen. Niet veel later legt Teeuwen uit dat je Amerika met zagen en een garage kunt vergelijken. Dat in een garage veel zagen passen én een auto. Dat dat het mooie is van een garage. Maar dat je er wel om moet denken dat je mensen nooit met een zaag mag vergelijken, want zagen kunnen niet koken en dit zegt wat mij betreft genoeg over een heel mensenleven.

Ik heb twee liter laxeermiddel achter de kiezen en lig in een bed in het ziekenhuis en voor ik onder een zogenaamde lichte narcose word gebracht denk ik aan Joe Biden. Na de kijkoperatie die in mijn darmen plaatsvond (door middel van een slangetje in mijn anus) (!!) loop ik leeg (sorry, maar mooier kan ik het niet maken) en denk ik weer aan Biden. Niet om wat hij doet, niet om wie hij is, maar aan zijn achternaam. Die heeft iets zachts, gelaagds, iets vols zonder dat het veel wordt. Hij draagt een vreemd soort complexiteit in zich mee. Niets dat stagneert maar een complexiteit die doorrolt, doorgaat, doorglijdt, ja, dat is het!

Wanneer ik last heb van mijn buik (zo’n twee weken in de maand), lig ik op bed met een kruik. Dan adem ik wat, doe ik wat oefeningen en laat ik mijn gedachten over Biden gaan. Over hoe zijn naam overeenkomt met mijn buik – heel die baarmoeder niet vergeten, hè!

En over hoe mijn buik weer met Amerika te rijmen valt. Want alles is met alles verbonden (als je angstig bent, kan dit doorwerken op buikkrampen).

Mijn huisarts, acupuncturist, masseur, osteopaat, gynaecoloog, een paar hormoonspecialisten, maar ook wat dikke- en dunne-darmmensen, yogadocenten, mijn oncoloog, andere niet te definiëren specialisten hebben naar de klachten over mijn buik geluisterd, hebben die bekeken, bevoeld of onderzocht.

Ik ben nog nooit in Amerika geweest, al lijkt het me wel fantastisch om bijvoorbeeld in een stad als New York te mogen rondzwerven. Dat ik in de avonden cabaret- en jazzvoorstellingen bezoek en in de middagen rondslenter en pijn krijg in mijn nek van het omhoogkijken naar alle gebouwen. Vervolgens rijd ik naar kleinere steden en als ik er toch ben, pak ik ook gelijk wat natuurgebieden mee, om uiteindelijk net als andere fanaten te concluderen dat er geen ander land bestaat dat te vergelijken is met… Al hoop ik niet dat Amerika mijn nieuwe obsessie wordt (ik heb er al genoeg) zoals sommige schrijvers en journalisten bij alles wat erin Amerika gebeurt dat nog net niet opeten. Dan denk ik: je hebt Nederland, je eigen stad of dorp, je buurt, je buren, je huis en dan ga je je onheil een beetje in Amerika lopen zoeken. Ik vind mijn eigen kamer, nee, mijn bed al groot (en weet niets van mijn buren).

Niet alles begint bij Amerika, maar gewoon bij jezelf. Want als jij er niet was, wist je niet eens van het bestaan van dit land en het belangrijkste voor dit stuk: dan had je ook geen buik. Heh? Ja, dát.

Toen ik thuiskwam van het ziekenhuis en op bed lag te suffen van die zogenaamde lichte narcose die me veel te zwaar viel, realiseerde ik me waarom mijn buik me leidt naar de naam Biden. Uiteindelijk ligt iedere oorzaak bij spanningen en is er voor iedere spanning iets zachts nodig om het op den duur in goede banen te leiden.

Amerika is een enorm land, waar dus heel veel mensen kunnen wonen, dat is toch goed? Is toch prima? Hoeven we toch niet moeilijk over te doen? En dan hier het stuk dat niet uit te schrijven of na te vertellen valt omdat Hans Teeuwen een onverstaanbare monoloog houdt over hoe mensen met elkaar communiceren over zoiets groots als Amerika.