Televisie

Niet bedoeld voor Malherbe

Televisie: Gooische vrouwen

Niet toevallig had Volkskrant Ma ga zine op de vooravond van Gooische vrouwen een gesprek met Annet Malherbe, interessante ac trice die door haar oeuvre op de belangstelling van veel flinkgeschoolde lezers zal mogen rekenen. Haar bekendheid reikt door de Van Warmerdam-films en Jiskefets «juffrouw Jannie» al ver en nu dus doorbraak naar een nog groter publiek.

Hoe belandt een actrice «van de weerbarstigheid» in het roze universum dat De Mol heet? Ze vond de dramaserie «een goed idee», Tjitske Reidinga en Susan Visser goede actrices en als Linda de Mol zich in dat vak wilde ontwikkelen dan kon die dat maar beter met leuke mensen doen. Mij verbaast die behulpzaamheid; en meer nog het feit dat Malherbe, die het worst lijkt te wezen wat «de mensen» van haar vinden, het woord «geld» zelfs niet noemt. De interviewster trouwens ook niet. Wel kwali ficeert die haar rol als «een typetje», waarvan de actrice oprecht lijkt te schrikken. Ze hoopt dat het subtieler zal worden. Sterker, ze denkt dat het zomaar een «kwaliteitsserie» zou kunnen worden en voorspelt dat iedereen zal gaan kijken. In dat laatste krijgt ze meetbaar gelijk en daarbij helpt zo’n interview in een serieuze krant natuurlijk ook. De Talpa-champagne zal extra zijn gaan spuiten na verschijning van NRC Handelsblad, bij welks recensent Gooische vrouwen niet alleen associaties met Desperate Housewives opriep, maar ook met Oud geld en The Sopranos. Kun je hoger komen?

Interesseert de Mollen zo een krantenstukje nog als de buit al binnen is: 1.683.000 kijkers, kijkdichtheid 11.2, marktaandeel 20.6? En of. Geld zat, de nieuwe rijken, maar altijd hang naar status, naar erkenning door een tegelijk gehate elite. Dat rancuneus verlangen deed de LPF volstromen met vastgoedboys, dat is één van Joop van den Endes drijfveren en dat bezielt een Tros-voorzitter die vindt dat zijn programma’s de Nipkow-schijf verdienen. Die elite kan overigens onuitstaanbaar zijn met haar dédain voor alles wat zich niet afspeelt op de toppen van de Helicon, door wolken onttrokken aan de blik van het plebs; met haar minachting voor televisie omdat het een massamedium is.

Desondanks vroeg ik me af of het de doorgaans voortreffelijke NRC-recensent in het hoofd was geslagen. Gooische vrouwen bevat niets van wat Oud geld en Sopranos tot prachttelevisie maakt: intelligente scripts, verrassende ontwikkelingen, boeiende karakters, ge laagdheid, de weerbarstigheid Mal herbe normaal eigen, subliem spel. Neem Tjitske Reidinga – alleen al onvergetelijk als zuster Clivia’s commensaal Jet. Maar hoe moet ze iets maken van een vrouw die geen ijskast maar een IJSKAST is? Wier geldzucht, desinteresse over het verongelukken van haar man en stuitend onbegrip voor haar dochter komisch noch tragisch zijn? Dat lukt haar dus ook niet.

Sterker, in aflevering 1 was Linda zelf nog de minst slechte van de amateurtoneelvereniging. Daarna werd dat toch Malherbe. Maar man, dit is helemaal niet voor jou bedoeld! Inderdaad, zo min als Viva en Linda dat zijn. Laat duizend bloemen bloeien. Maar laat dan ook niemand beweren dat Viva’s theatertips associaties op roepen met NRC’s toneelkritieken en het Cultureel Supplement. An ders kan het begrip «kwaliteit» definitief met het vuilnis mee.