Menno Hurenkamp

Niet demonstreren

Zodra er gedonder in de buurt van Israël is, staat in de krant dat Israël in de Nederlandse media «ten onrechte» wordt afgeschilderd als slachtoffer. Briefschrijvers haasten zich erop te wijzen dat Israël ook heus niet netjes is. Dat het afgelopen moet zijn met de Tweede Wereldoorlog als vergoelijking van het kwaad dat de joodse staat zijn buren aandoet. Overigens niet-domme publicisten als Paul Aarts en Mohammed Benzakour maken zich er steevast erg druk om dat Nederland weg blijft kijken voor de Israëlische wandaden en zich alleen opwindt over wat de Arabische tegenstrevers aan onheil uitrichten. Die waarneming is retorisch aantrekkelijk, maar klopt al jaren niet meer met de feiten. Wie maar een beetje oplet ziet dat de Nederlandse pers zijn best doet om de eeuwige slag om de heilige zandbak afgewogen over het voetlicht te brengen. Sterker, het zou me niet verbazen als leed in Libanon op dit moment meer aandacht krijgt dan leed in Israël en dat Israël vaker agressor dan zelfverdediger wordt genoemd. Het vergt even wat tellen om het vast te stellen.

Veel merkwaardiger is dat onder meer in Nederland maar ook daarbuiten door «links» vrij achteloos tegen deze oorlog gedemonstreerd wordt, onder onduidelijke vlaggen, vaandels en leuzen. «Handen af van Libanon». Jazeker, maar door wie precies? Het joods-Amerikaans complot? Hezbollah, Syrië, Iran? «We are all Hezbollah», stond op een spandoek in Londen. George W. Bush doet veel slechts en de man lijkt me als individu ook niet zo aangenaam. Maar de Amerikaanse president is een tree hugger uit de achterban van Femke Halsema in vergelijking met Hassan Nasrallah, leider van de «volksbeweging» die heerst in het zuiden van Libanon. Dat de Libanese sjiitische bevolking zich, ziek van alle corrupte leiders, wendt tot religieuze voormannen die zich wél met hun dagelijkse problemen bezighouden, is begrijpelijk. Maar de Hezbollah van Nasrallah heeft ronduit boosaardige opvattingen, onder meer over ongelovigen, joden, vrouwen en nog zo wat. Die ideeën worden met geweld kracht bijgezet. Het net weer opgekrabbelde, levendige Beiroet dat nu zo betreurd moet worden, zou niet bestaan hebben onder het gezag van deze fanatiekeling. Er is één man die onder alle omstandigheden beter wordt van «this shit»: Nasrallah. Hij zal zich in de handen wrijven dat ook in Nederland mensen zich druk maken om zijn lot.

De ratio van wat zich in het Midden-Oosten afspeelt ontgaat ons bijna noodgedwongen. De botsing tussen etniciteit, geloof, welvaart en armoede en ideologie is in alle opzichten oneindig heftiger dan hier – in Israël, in Libanon, in Egypte, Iran. Het is niet één conflict, of twee of drie of een ander makkelijk getal. Je kunt het Midden-Oosten niet in een diagrammetje vatten. Het is te makkelijk om te roepen: Olie! Amerika! Mullahs! Irak! Iran! Joden! Terroristen! Natuurlijk wonen hier mensen die van daar komen en recht van spreken hebben. Dat moeten ze ook blijven doen, en veel. Maar liefst stuk voor stuk pleiten «tégen de oorlog», en voor een internationale troepenmacht. De optelsom van opinies die de demonstraties tegen het kwaad opleveren geeft telkens een ander kwaad de wind in de zeilen. Daar zou een verstandig mens zich van moeten onthouden.