Niet meer bang voor de grijze wolven

Vijf weken lang hebben de Grijze Wolven hun zin gekregen: ze hebben twee journalisten, Mehmet ülger en mijzelf, het zwijgen weten op te leggen. Sinds wij op advies van de recherche zijn ondergedoken, kunnen wij ons gewone werk nauwelijks meer doen.

Een ondergedoken journalist is geen journalist. Die kan geen kant op. Een journalist hoort onder de mensen te zijn, in plaats van op een onderduikboerderij zonder zelfs maar een fax. Wie onderduikt is ten dele monddood. Dan zijn er twee mogelijkheden. Je kiest een ander vak. Of je gaat door als onderzoeksjournalist. Ik kies voor dat laatste. Ik ga terug naar kantoor en huis om een nieuw boek te schrijven.
Een van de betrokken rechercheurs heeft er begrip voor dat je niet eeuwig ondergedoken kunt blijven. ‘In verband met de bedreigingen hebben wij al drie arrestaties verricht’, zegt hij troostend. 'Als je teruggaat, moet je beseffen dat er een risico blijft.’ 'Kan justitie nog iets doen?’, vraag ik. 'Justitie kan jou geen persoonsbescherming garanderen’, zegt hij. Journalisten vallen blijkbaar in een andere categorie dan rechters en officieren van justitie. In Arnhem zijn vorige week verschillende rechters en officieren van justitie onder bescherming gesteld van de politie. Uit angst voor repercussies van de crimineel K., die uit een tbs-kliniek ontsnapte. Voor eigen bescherming zorgen? Dat is ook geen optie. 'Als ik jou aantref met vijf bewapende Koerden, arresteer ik ze onmiddellijk op illegaal wapenbezit’, merkte de rechercheur al eerder op. Vandaar dat de Nederlandse Vereniging van Journalisten ons twee moderne schietvesten cadeau doet. Ook heeft de NVJ, in verband met onze bescherming, om spoedoverleg gevraagd met minister Dijkstal. De NVJ laat weten dat minister Dijkstal weinig haast maakt.
De linkerhand van de overheid weet niet wat de rechter doet: de laatste jaren heeft alleen al de gemeente Amsterdam miljoenen guldens subsidiegeld besteed aan de opbouw van organisaties van de Grijze Wolven, dus aan de opbouw van Turks fascisme. Een woordvoerder van de gemeente Amsterdam heeft in een radio-uitzending laten weten geen reden te zien de subsidies stop te zetten. Intussen zet diezelfde overheid twee politieauto’s in voor de verhuizing van de mede dankzij subsidiegeld bedreigde journalisten.
De maffiatak van de Grijze Wolven wist zich vóór publicatie van het boek al verzekerd van het succes van hun strafexpeditie. 'Jij bent geen Salman Rushdie. Jij hebt niet genoeg geld voor goede onderduikadressen en lijfwachten’, merkte een van de criminelen op. Toen dacht ik nog dat Nederland mij zou kunnen beschermen. Enkel over de wijze waarop ik om het leven zou worden gebracht, bestond onenigheid: een verkeersongeluk, de kogel of de keel doorsnijden? Na verschijning van ons boek liet een van de criminelen op mijn voice-mail de boodschap achter dat 'er voor jou geen terugweg is. De bal rolt en jij staat voor die bal.’
Het rijtje potentiële vijanden wordt langer. Een extreem-rechtse crimineel liet mij telefonisch weten dat de PKK mij naar het leven zou staan. De PKK, de Koerdische Arbeiderspartij in Turkije, is vijand nummer één van extreem-rechts. Waarom zou de PKK mij iets aandoen? 'Om ons, Grijze Wolven, zwart te maken’, aldus de crimineel. 'Als jou iets overkomt, krijgen wij namelijk de schuld.’ Een woordvoerder van de PKK zegt desgevraagd dat de PKK 'vanzelfsprekend’ geen plannen heeft voor een wraakactie. 'De Grijze Wolven daarentegen wél’, aldus de woordvoerder. 'Je moet erop rekenen dat ze je in elkaar zullen slaan - dat is hun traditie als buitenlanders zich kritisch over hen uitlaten.’ Een door Turkije gezochte, Koerdische ex-maffiabaas gaat nog een stapje verder: 'Je moet oppassen voor de MIT, de Turkse veiligheidsdienst, want dat is een bolwerk van Grijze Wolven.’ In principe heb ik zelfs de staat Turkije tegen mij in het harnas gejaagd, zegt de ex-maffiabaas: 'Extreem-rechts en de Turkse natie zijn twee handen op één buik.’
Wat moet een ondergedoken journaliste te midden van dit politiek geweld naar Turks model? Die journaliste moet terug naar kantoor en huis. Na vijf weken op mijn onderduikboerderij was ik bijna vergeten dat ik in Nederland in de jaren negentig woon. Wij kennen persvrijheid. Wie het niet eens is met een boek, kan naar de rechter stappen. De overheid staat garant voor de veiligheid van haar burgers.
Het landelijke uitzicht heeft mij één zekerheid gegeven: mocht Mehmet ülger en/of mij wat overkomen, dan is minister Dijkstal de eerstverantwoordelijke.
Ons kantoor is heropend.