De Groene Live #25: Zijn corona-complotten waanzin? Kijk woensdag om 20.30 naar de live-uitzending. Meer informatie

Niet te vertrouwen

Politici. Ik kan er niet tegen. Ik geloof ze niet.

De reden daarvan is deze: wat voor eigenschappen moet je hebben om het vak van politicus als beroep te willen uitoefenen?

Je moet kunnen overtuigen, je moet creatief zijn, je moet goed kunnen praten, je moet goed kunnen luisteren, je moet goed kunnen slijmen, je moet goed kunnen besturen, je moet kritisch kunnen lezen, je moet kritisch kunnen interviewen, je moet moed hebben.

Maar als je al deze eigenschappen bezit, als je dit allemaal in je rugzak hebt zitten, als je werkelijk zo begaafd bent, wat is het dan niet zonde om zo’n beroep uit te oefenen.

Wat vergooi je dan je begaafdheden, want je kunt nauwelijks iets veranderen.

Wanneer je al deze nobele kwaliteiten in eigen beheer over je persoonlijkheid kunt laten regeren en op ons kunt botvieren, dan word je toch schrijver, of schilder? Dan ga je toch een onderneming beginnen?

Dan ga je toch iets doen wat werkelijk het verschil maakt?

Negentig procent van de belastingen die de staat int, wordt verdiend door tien procent van de belastingbetalers. De overige negentig procent van de belastingbetalers – u en ik – zorgen maar voor tien procent van de staatsinkomsten.

Wij doen er dus niet echt toe.

Politici doen er dus niet echt toe.

En al die mooie eigenschappen die ik een paar regels hiervoor politici toedichtte, bezitten zij helemaal niet.

Je mag het tegenwoordig niet zeggen, want we moeten ‘vertrouwen’ hebben in onze machthebbers, maar laten we dan toch eens kijken wat de werkelijke kwaliteiten zijn: liegen, draaien, verhullen, vervagen, hypocrisie, kleine corruptie.

Een oud, maar nog steeds actueel deuntje.

Ben ik nu te somber? Is dat te satirisch gesteld? Ben ik nu niet serieus?

Ik ben zeer serieus.

Politici zijn niet te vertrouwen – kijk naar de VVD en de PvdA en wat er van hun programma’s terechtgekomen is. Helemaal niets! En waarom niet?

Omdat er een crisis is?

Ja.

Dus?

Die crisis is er al een tijd.

Maar andere partijen liegen net zo hard.

Wilders, Roemer, Buma, ze zullen altijd zeggen: ‘Toont u dan maar aan dat we gelogen hebben.’

Maar dat gebeurt dagelijks, dat aantonen.

Journalisten stellen vragen en daar wordt vaag omheen gesproken – dat is een vorm van liegen. Dat zou je van een schooljongen niet accepteren, maar van Pechtold accepteren we dat wel.

Machtswellust is een mooie eigenschap als je politieke invloed wil hebben, maar is dat ook een mooie menselijke eigenschap?

Ik hou niet van zulke mensen. Sterker: ik verafschuw ze. Maar ik weet ook dat je machtswellustige cynische persoonlijkheden moet hebben om iets van verandering in gang te zetten, anders lukt het je al helemaal niet.

De eersten die liegen over hun allesbehalve aangename persoonlijkheid zijn de politici zelf. Ze zullen niets nalaten om zichzelf in een vriendelijk, vredelievend, daglicht te stellen.

Vals zijn ze, gemeen – pijn doen, dat kunnen ze. Soms zelfs met een zekere trots.

En daarom is wantrouwen in het politieke bedrijf goed.

Daarom moeten politici nimmer serieus genomen worden.

Daarom moeten zij altijd in meerdere of mindere mate beschimpt worden.

Zij doen kwaad – en we mogen ze beschimpen in de mate waarin zij ons kwaad doen.

Hun vocabulaire zal anders zijn, netter gekozen wellicht, maar harde woorden hebben mensen nog nooit in hun portemonnee getroffen, terwijl de zoete grammatica van de boven ons gestelden niets anders doet.

Politici bestaan uit een bevolkingsgroep die per definitie geen respect verdient.

Ze hebben zich laten kiezen door ons. Wij hebben ze bepaalde verantwoordelijkheden gegeven. En we kijken wel.

Is dit populistisch?

Vast.

Ga eens na wat tien, twintig jaar geleden populistisch was.

Lagere belastingen, immigratiestop, een zich terugtrekkende overheid, et cetera.

De meeste economen en politici omarmen tegenwoordig deze ideeën.

Niet te vertrouwen