POPMUZIEK

Nieuwe lippen

The Flaming Lips

Wat is toch de magie van The Flaming Lips? Die ongrijpbare, tripachtige rockmuziek met de ongewone productie en bizarre teksten van zanger Wayne Coyne klinkt op elke plaat aparter. De achttien nieuwe nummers van Embryonic zijn op het eerste gehoor zo zweverig en deels onafgewerkt dat ze tijd nodig hebben om te bezinken. Wat daarna ontstaat is ook lastig te omschrijven. Voor wie ervoor valt bevat het wat veel grote artistieke prestaties met elkaar gemeen hebben: dat je niet alles hoeft te begrijpen om het intens te beleven.
De continue vernieuwingsdrang van de groep en het plezier dat ze hebben in het verkennen van steeds weer nieuwe terreinen levert met Embryonic een lange, avontuurlijke reis vol rockpsychedelica op. Verantwoordelijk voor het grote en open geluid met overstuurde drums is producer David Friddman, die sinds begin jaren negentig met de band werkt. Hij vervult binnen de groep een rol die enigszins vergelijkbaar is met die van George Martin bij de Beatles. De charismatische Coyne drukt met zijn lijzige, meestal onzuivere stem en als ongebruikelijke tekstschrijver zijn stempel op de groep.
Als tiener kreeg hij bij een roofoverval een pistool tegen zijn hoofd toen hij frietbakker was in een restaurant. Later zegt hij in een documentaire over doodgaan: ‘There’s no music, there’s no significance, it’s just random.’ Toch stelt Coyne in veel van zijn liedjes nog steeds hardop onderzoekende vragen. The Sparrow Looks up at the Machine begint met: 'What, what does it mean?/ To dream what you dream?/ To believe what you see?’ Afsluiter Watching the Planets bevat zowel een vraag, 'what is the reason?’, als een antwoord: 'finding the answer/… finding that there ain’t no answer to find’.
Op Worm Mountain zijn de openingswoorden: 'When you try/ You will see/ When you fail/ You will be/ Up on the mountain.’ In het falen zit vaak iets interessants, vindt Coyne. Niet voor niets is stuntman Evil Knievel een van zijn helden: zijn pogingen waren altijd spectaculair en mislukten regelmatig. Zijn totaal van 37 gebroken botten leverde hem een record op.
Embryonic heeft met zeventig minuten de lengte van het klassieke dubbelalbum dat ze zo graag wilden maken. Zo'n plaat waarop je nauwelijks gehinderd door tijdsbrekingen alles kwijt kunt en uitgebreid kunt vertellen. Zo'n plaat die voor de luisteraar vaak te lang en te veel is. Ook deze cd heeft die momenten, maar ze wegen niet op tegen het sterke geheel en de vele gedeeltes waar het beste in The Flaming Lips naar boven komt. Over de drang om muziek te maken die nog niemand kent zegt Coyne: 'Everywhere you go there’s cliches and stupid things attached.’ Voor wie daar genoeg van heeft is de nieuwe Flaming Lips een geschenk uit de hemel.

The Flaming lips, Embryonic (Warner)