Muziek

Nieuwe mijlpaal

Muziek: Prince

«Don’t you wanna come?/ Thirty one, twenty one!» Prince Roger Nelson (47) nodigt de luisteraar op zijn nieuwe album 3121 (tevens zijn huisnummer in Los Angeles) uit om thuis feest te komen vieren. Er is ook daadwerkelijk reden om de champagne te ontkurken, want een van de veelzijdigste artiesten van de laatste 25 jaar heeft zijn beste plaat in vijftien jaar gemaakt. Het lange wachten op een «ouderwetse» Prince-plaat is eindelijk beloond.

In de jaren tachtig combineert de muzikant, die meer dan twintig instrumenten bespeelt, pop, funk, singer/songwriter en rock. De albums 1999 (1982) en vooral Purple Rain (1984) maken van hem een superster en een van de grote iconen van dat decennium, naast Madonna en Michael Jackson. Kroon op die periode is het eclectische magnum opus Sign o’ the Times (1987). Zijn vernieuwingsdrang en torenhoge ambities zorgen daarna voor wisselende successen; zijn albums kunnen de laatste jaren alleen de trouwste fans nog bekoren. Typerend voor Prince was de flinke dosis seks in zijn muziek. Zijn derde album Dirty Mind is exemplarisch: hoes, titel, expliciete teksten en hitsige sfeer laten niets aan de verbeelding over. Daarnaast staat hij ook bekend als een diep gelovige persoon. Hoewel de combinatie van religie en lust bij velen leidt tot gewetensconflicten, ziet Prince ze als innig met elkaar verbonden: seks is een middel om dichter bij God te komen. Rond de eeuwwisseling treedt Prince toe tot de Jehova’s getuigen. Er vindt een omslag plaats. Tijdens concertrepetities leest hij bijbelcitaten voor en gaat geloofsdiscussies aan met zijn fans. De expliciete seksuele toespelingen verdwijnen uit zijn teksten en oude nummers worden (tot hilariteit van zijn eigen achterban) voor optredens gekuist.

Op 3121 is de erotiek echter weer uitdrukkelijk aanwezig, zo wordt bijvoorbeeld duidelijk uit het één-tweetje met een achtergrondzangeres in het sensuele Lolita:

«P: Lolita?

Yeah?

P: How bad are you girl?

Bad!

P: Then, what you wanna do?

Whatever you want!»

Het is niet het enige punt van herkenning: het nieuwe album is een bruisende, spannende smeltkroes die het beste biedt van bijna drie decennia Prince. Broeierige funk, zoals het fenomenale Blacksweat, vindt moeiteloos aansluiting bij de aanstekelijke r&b (Incense & Candles) die hem begin jaren negentig een «zwarter» geluid gaf. Daarnaast vind je authentieke Prince-pop (Fury) en karakteristieke zwoele en gelikte ballads. De slow songs zijn de minst interessante van het album en functioneren binnen de sfeer van het geheel voornamelijk als rustpunt. In ieder geval doen ze geen afbreuk aan de tot het einde toe enerverende ambiance. Dat geldt zeker voor de spetterende, soulvolle uitsmijter Get on the Boat, waarin op de valreep James Brown naar de kroon gestoken wordt. Net als in The Word«We got this new exaltation/ I’m talking about the Word» – blijkt zijn geloof nog steeds een belangrijke inspiratiebron te zijn: «Coming up the mountain, for a new philosophy/ Every single color, every race and ever creed/ Looking for the truth ya’ll/ That’s gonna set somebody free…/ Get on the boat, get on the boat people!»

Het is Prince ten voeten uit. Hij heeft zijn experimenteerzucht achterwege gelaten, is niet vernieuwend, maar laat zijn grote muzikaliteit weer volop gelden. Hij verkeert in uitstekende vorm. Ook als een soort best-of-Prince-styles is 3121 een nieuwe mijlpaal.