De Groene Live #26: Strijd om de ziel van Amerika. Kijk woensdag om 20.30 naar de live-uitzending. Meer informatie

Niks van elkaar vinden

Ik las gisteren dat mijn goede vriend Tofik Dibi vindt dat niet-moslims maar beter niets openlijk kunnen vinden van de benadering van homoseksualiteit binnen de moslimgemeenschap.

Het zou kunnen dat hij dat vindt omdat dat onpraktisch is. Omdat de FC Ongeloof hem dan in zijn emancipatiestrijd voor de voeten zou lopen. Dat kan. Dat de conservativokkaan zegt: hé, doe even geen ‘Uncle Tommetje’ met je atheïstische en vaak ook nog ‘witte’ vriendjes. Dat kan allemaal. Geen idee of dat zijn hoofdinsteek is. Maar zou kunnen. Ik zal het hem eens vragen bij een glaasje rooibos.

Maar uit een Twitter-discussie over Tofiks artikel kwam iets anders bovendrijven. Witmensmensen en vooral die met een aanhangsel konden er beter maar helemaal niks van vinden. Sowieso niet van dingen buiten witmensmensenland. Want: witmensmensen. Soms zelfs met aanhangsel. Dat naakte feit al was genoeg voor een ‘doe-es nietje’ qua meelullen.

Dus van daaruit redenerend: niemand mag het nog over gedrag of hebbelijkheidjes hebben van lui die in een bepaald opzicht anders zijn.

Wit of bruin. Aanhangsel of geen aanhangsel. Omgebouwd of originele staat. Geloof in vent op wolk of niet geloof in vent op wolk. Geloof in een vent op wolk of geloof in andere vent op wolk. Dat soort verschillen.

Daar hebben ze op de universiteit spelregelboekjes voor. In het Engels. Dus dan klopt het.

Dus Nederturken mogen het niet meer over hindoestanen hebben en omgekeerd. Antillianen niet meer over Friezen en andersom.

Ongezellig. Onwenselijk. En niet bevorderlijk voor de sociale samenhang. Lijkt me.

Het was toch de bedoeling dat we zo veel mogelijk één samenleving zijn? Dan is het toch verstandig om zo veel mogelijk mensen te betrekken in zaken die in de samenleving relevant zijn en die gevolgen hebben die over de grenzen van (zogenaamde) gemeenschappen heen lopen.

Toen ik het tijdlijntje van de discussie over Tofiks artikel volgde kwam het volgende argument naar voren: ‘Wie uit een bevoorrechte groep komt moet zijn toon matigen of zwijgen daar waar het onderwerpen aangaat die met minder bevoorrechte groepen te maken hebben.’

Ik begrijp de gedachte erachter. Zo van: ‘Je hebt geen idee hoe het is om…’

Dat zal wel en dat is waarschijnlijk vaak ook zo. Maar om ervan uit te gaan dat mensen zo weinig inlevingsvermogen hebben dat ze zich de sores van derden niet kunnen voorstellen geeft wel blijk van een erg negatief mensbeeld en onderschatting van empathisch vermogen van de ander.

Alsof ik als Jordanees uit cultureel bepaald geldloos nest het niet trek wanneer een UvA-student met (in de meeste gevallen) een meer geprivilegieerde achtergrond en meer toegang tot carrièrenetwerken niets over mijn gedrag zou mogen zeggen wanneer ik me weer eens dronken te buiten ga aan tokkiegedrag.

‘Maar beter niks van zeggen. Want hoe zou jij zijn als je uit een sociale klasse komt waar ze nog nauwelijks met mes en vork kunnen eten en basale zaken zoals het verschil tussen een s en een z niet van huis uit hebben meegekregen.’ Die terughoudendheid hoeft niet van mij. Poorshame and richplain as much as you like. Ik ben een volwassen mens. Ik kan er wel tegen. Ik word daar sterker en beter van.