Nl

En ineens kroop ik in het vel van een laffe Nederlander. Het was een hachelijke onderneming want ik ben van huis uit niet erg laf en ook geen Nederlander. Maar geen misverstand: verre van mij het idee om lafheid en Nederlanderschap te willen associëren. Je hebt bijvoorbeeld laffe Fransen en moedige Nederlanders. Of eerlijke Serviërs en sociaal voelende liberalen. Hoewel dat nog bewezen moet worden.

Nee, ik heb me gewoon voorgenomen om over koetjes en varkentjes te babbelen. Niet omdat ik hiervoor geporteerd ben. Het is meer een strategische zet. Door over dieren te schrijven, of wat voor onbenulligheid ook, kun je vermijden het over Het Andere te hebben. En Het Andere is loodzwaar, ernstig en bevordert niet de consensus. Als je te lang over Het Andere blijft praten verlies je je sociale contacten, je vrouw, kinderen en misschien zelfs je portefeuille. Je wordt een querulant met wie niemand meer wil discussiëren en die niet meer op feestjes mag verschijnen. Kijk, een beetje emoties mag natuurlijk wel, maar emoties die zich blijven herhalen zijn een uiting van gebrek aan professionalisme. Een beroeps hoort zijn emoties met kundigheid te distilleren. Hij smeert ze dunnetjes over een zorgvuldig gekozen onderwerp dat nog door geen enkele concurrent is aangesneden. Dat heet positionering. Met een beetje geluk is een juiste positionering een bron van succes. Ik weet nog steeds niet hoe ik moet positioneren. Heb er geen geduld voor. Ik ben een heethoofd dat over consequenties en resultaten niet goed nadenkt. Ik laat de emoties uitspatten, kolken, dwarrelen en springen en zie wel hoe de stukjes in elkaar vallen. Maar wanneer de stukjes keer op keer op dezelfde manier in elkaar vallen, dan is er een probleem. Het Andere is zo'n probleem. Al meer dan een maand vallen alle emoties over Het Andere in elkaar. Om hieraan te ontsnappen besloot ik in het vel van een laffe Nederlander te kruipen. Domweg omdat ik me had voorgenomen dit stuk met de eerste de beste zin te beginnen die bij me zou opkomen. In de hoop dat die zou leiden naar een kudde van koetjes en varkentjes. Alles is beter dan Het Andere. Prompt waste ik mijn handen in onschuld, zocht een compromis en weigerde te kiezen. Gelijke monniken, gelijke kappen. Samen uit, samen thuis. Of je nu door de kat of door de hond gebeten wordt… Als laffe Nederlander mag je absoluut geen partij kiezen en houd je alles en iedereen te vriend. Zo floreert de handel. Je bent voor de zon en voor de regen tegelijk en probeert die twee koste wat het kost om de tafel te krijgen. Met op je neus een zonnebril en in je hand een paraplu roep je zon en regen op het matje: kan het een beetje minder met dat gebrand en die nattigheid? Als variant op je status van laffe Nederlander kun je je ook voor de nuancering even als Nederlandse lafaard gedragen. Dan ben je een zogenaamde NL, wat officiëler klinkt dan LN. Een NL heeft meer aanzien en kan zich gewaagde uitspraken permitteren als: er zijn geen good guys en geen bad guys. Maar als op een dag de bad guys de good guys toch extermineren, drink je voor de zekerheid een glaasje wijn en kijk je de andere kant uit. e zegt met een hand op je hart dat je toch niets kon verrichten omdat niemand van je vrindjes het bombarderen heeft aangedurfd. Als jaren later de bombardementen plots beginnen, hoor je precies het tegenovergestelde te beweren van wat je vroeger zei. Ik kroop in de huid van een NL maar faalde jammerlijk. Ik kende mijn klassieken en het Nederlands niet goed genoeg. Ik rende naar buiten met in mijn vuist de witte vlag van het compromis en brulde: ‘Steekt het vuur, steekt het vuur!’ Binnen een mum van tijd liepen duizenden Feyenoord-aanhangers achter me aan die mijn stad in lichterlaaie zetten.