Londen

No Ball Games

Londen – In de dagen na het verlies tegen Duitsland stonden de sportkaternen van de Engelse dagbladen vol met goedbedoelde adviezen. Dat varieerde van het interessante idee om ook eens wat ex-topvoetballers in het bondsbestuur op te nemen en een cursus Engels voor Fabio Capello tot het bouwen van nog meer voetbalacademies. De commentatoren gingen echter voorbij aan de hedendaagse celebrity-cultuur op het eiland, waar mensen zoveel mogelijk willen verdienen zonder daar moeite voor te doen of het benodigde talent te bezitten. De overbetaalde voetballers symboliseren deze houding.
De Duitse middenvelder Thomas Müller had het goed gezien toen hij opmerkte dat het Engelse team last had van het ‘alfa-male-complex’. De Terry’s, de Coles en de Gerrards willen allemaal de baas spelen en zijn te lui of beroerd om die ene mijl extra te lopen voor hun ploeggenoten. Daar komt bij dat ze zichzelf beter vinden dan ze in werkelijkheid zijn. Deze mentaliteit loopt van de seksclub die Chelsea heet tot aan het gedegradeerde Portsmouth, waar de duurbetaalde spelers niet bereid waren om wat loon in te leveren teneinde de banen te redden van ondersteunend personeel.
De spelers passen wat dat betreft bij de in de jaren tachtig geboren Generatie X. Thatchers kinderen staan bekend als lui, niet-loyaal en egocentrisch, een beetje in de war van alle mieterse keuzemogelijkheden. Ze menen op van alles en nog wat recht te hebben zonder er iets voor te doen. De Engelse voetbalbond heeft aan dit misplaatste superioriteitscomplex bijgedragen door de spelers te pamperen. Ze hoefden niets te doen – behalve voetballen, eten en slapen – wat leidde tot verveling, te meer daar ze, anders dan hun Nederlandse collega’s, ver buiten de bewoonde wereld in een soort vijfsterren-Heartbreak Hotel zaten. Het enige verzetje was een middagje golf in Sun City en, om toch iets van de plaatselijke cultuur te zien, een safariritje. De lusteloosheid was aan het spel af te zien.
Of de opvolgers van Generatie X meer beleving en technische behendigheid zullen tonen, valt te bezien. Op straat voetballen gaat moeilijk meer, aan de ene kant omdat er te veel auto’s zijn en aan de andere kant omdat bezorgde ouders het niet prettig vinden als hun kinderen buiten spelen, uit angst voor ongelukken en pedofielen. Gemeenten hangen waar mogelijk ‘No Ball Games’-bordjes op en verkopen speelweides aan de hoogste bieder. Gezien de daarmee samenhangende populariteit bij de jeugd voor luiheid bevorderende spelletjes zoals op de Wii, is de kans groter dat Engeland over een jaar of wat de virtuele variant van het voetbal wint, dan het echte spel.