TELEVISIE

Nog net geen Felderhof

Benali boekt

Een nieuw boekenprogramma op de Nederlandse televisie, altijd goed nieuws. Abdelkader Benali is op zich de gedroomde presentator van zoiets. Hij is zelf schrijver, welbespraakt, enthousiast en charmant. Het zou me niet verbazen als hij ook nog eens zijn talen sprak. Bij De wereld draait door nam Matthijs van Nieuwkerk hem in de week voorafgaand aan de lancering vrijwel meteen op de schouders. Niet meteen, want Benali begon lichtelijk ADHD'erig over zijn eigen boek te praten in plaats van over het nieuwe boekenprogramma. Maar al heel snel kwam het goed, en bleken beiden met eenzelfde soort gejaagdheid en voorkeur voor oneliners leven in die saaie boekenbrouwerij te willen brengen. Benali beleed in DWDD zijn liefde voor het vroegere boekenprogramma Zeeman met boeken, maar vertelde zelf terug te willen naar de bron van alles, te weten: de schrijver. Jammer, denk ik dan meteen. Schrijversportretten, -profielen, -interviews, je wordt er niet echt mee doodgegooid op televisie, maar áls er aandacht is voor boeken, dan is het vrijwel altijd op die manier. Wanneer zie je nog gewoon leuke verstandige mensen gepassioneerd met elkaar over boeken spreken, zoals dat bijvoorbeeld op de BBC (ja sorry, weer die BBC erbij halen) gebeurt met films, met die geweldige Claudia Winkleman, met die hakken en die scherpe pony die net in d'r ogen hangt. Gebeurde moet ik schrijven, want om duistere redenen is Film 2011 gestopt en komt het pas in oktober weer terug. Maar goed, idealiter zou ik Benali op een sofa plaatsen à la Winkleman met een goeie sidekick, en het boekenaanbod van de week doornemen.

Nu dan de realiteit van Benali boekt: hij gaat telkens met een schrijver op stap, en probeert op een voor die schrijver betekenisvolle plek iets te weten te komen over schrijvers drijfveren. Gevaarlijke formule, want voor je het weet komt Rik Felderhof om de hoek kijken en zit je samen in een fotoalbum te koekeloeren. In de twee afleveringen die tot nog toe te zien zijn geweest, is van die oubolligheid echter geen sprake. Met Connie Palmen reisde Benali af naar het vakantiehuis van Reinbert de Leeuw in Zuid-Frankrijk, waar ze vele jaren samen met Hans van Mierlo kwam en waar ze nu werkt aan haar Logboek van een onbarmhartig jaar. Mooie scène: als Palmen voordoet hoe ze in betere tijden naar het balkonnetje van haar werkkamer liep als Hans haar van buiten riep en ze even naar eigen zeggen een Romeo en Julia-moment hadden. Nu stuit ze op regen en leegte. Sowieso kunnen de opnames van het huis, met De Leeuw aan de vleugel, en het etentje met vrienden aan een lange tafel, niet lang genoeg duren omdat ze een voyeuristisch soort nieuwsgierigheid bevredigen. Benali zit erbij en kijkt ernaar. Misschien is dat ook wel het probleem: hij lijkt te veel respect te hebben voor Palmen om het haar echt moeilijk te durven maken.

Hetzelfde geldt voor de tweede aflevering, waarin hij met Thomas Rosenboom aan het zeilen is op een water waar Rosenboom vroeger met zijn vader op zaterdag zeilde. Grappig om Rosenboom zo in de weer te zien met de elementen, maar zijn act van de wereldvreemde schlemiel kennen we inmiddels wel. Het enige moment dat daar doorheen geprikt wordt, komt niet van Benali, maar van een passerende Kees van Kooten. Na het zien van een documentaire over Rosenboom op het filmfestival in Vlissingen feliciteert Van Kooten hem, te midden van een applaudisserende zaal, even vriendelijk als sardonisch met zijn acteertalent. ‘Enorm knap zo naturel als u speelt.’ Benali staat er glimlachend bij.

Benali boekt. NTR, zondagavond 23.05 uur. Volgende afleveringen: Tommy Wieringa, Doeschka Meijsing, Leon de Winter en Ramsey Nasr