Nummerplaatnationalisme

Brussel - Het Belgische kenteken, een klein, moeilijk leesbaar plaatje met rode letters en cijfers op een witte achtergrond (123-ABC), is een van de laatste dingen die de Belgen nog gemeen hebben. Paniek dus toen de staatssecretaris voor Mobiliteit, een Vlaming, vorig jaar voorstelde om bij de invoering van de Europese standaard (1-ABC-234) ook meteen de kleur te veranderen; zwart-geel, zoals in Nederland en Luxemburg, of zwart-wit, zoals in de rest van Europa, is beter leesbaar.
Franstalige politici wilden er niks van weten. Wij zijn gehecht aan onze rood-witte nummerplaten, zeggen zij, ‘dan kunnen we met de autolichten naar elkaar flikkeren als we elkaar kruisen in het buitenland’. Zwart en geel zijn bovendien de kleuren van de Vlaamse vlag. Dan rijden we straks allemaal in Vlaamse wagens. Dat gaat wel heel ver.
Zwart op wit dan? 'Non.’ Zwart op geel met een rood randje, de Belgische driekleur? 'Non.’ En zo verstrijkt in België gemakkelijk een jaar voordat er een werkbaar compromis is gevonden. Eind vorige maand was het eindelijk zo ver. Het blijft rood op wit, maar dan wel robijnrood, donkerder dan het rood van vandaag.
Het typeert het wederzijdse wantrouwen in het land, alsof het voorstel voor een zwart-gele nummerplaat deel zou uitmaken van een groot complot om het land te vervlaamsen. En alsof de Franstaligen zich daartegen zouden verzetten omdat 'zij dromen van het België uit de tijd toen het was zoals zij het wilden’, aldus de politiek commentator van De Standaard.
Het typeert ook het verschil in mentaliteit tussen de twee bevolkingsgroepen. De Vlamingen willen vooruit, verandering, met Europa mee, een nieuw begin. De Franstaligen willen alles het liefste laten zoals het is. Maar bovenal typeert het de onmogelijkheid beslissingen te nemen in dit land. De laatste drie federale regeringen werden gevormd door niet minder dan vijf partijen. Die daarvoor uit acht.
De formatie wil dan ook niet vlotten. De winnaars van de verkiezingen, de Vlaamse separatist Bart De Wever en de Waalse socialist Elio Di Rupo, zitten met zeven partijen om de tafel. En er moeten harde noten worden gekraakt, zoals de toekomstige staatsindeling. Van federatie naar confederatie? Wat dan te doen met Brussel?
De kranten zijn pessimistisch. Maar mislukken is geen optie. Het enige alternatief is de splitsing. Eén ding is zeker: het zal niet stuk lopen op de kleur van de nieuwe nummerplaat.