O, pammetje…

Ooit komt het toch uit, dus ik beken: ik ben een beetje verliefd op Pammetje. U weet wel, Pam Wesseling, die advocate van dat ‘jonge’ kantoor waar ze geen hierarchie maar onderlinge betrokkenheid nastreven en waar ze niet mikken op een topomzet maar op een redelijk goed inkomen door een mix van sociale advocatuur en enkele ‘grote’ klanten. Ach, ik heb geen schijn van kans: ik ken dat cafe niet waar ze altijd doorzakken, ik ben een getrouwde ouwe lul en ze is sinds kort met haar confrere Cas. Leuke jongen, daar niet van.

Ik ben een ideaal slachtoffer voor fictie. Laten de vervreemders het niet horen, maar in het theater word ik prompt verliefd op Olga, Masja of Irina, afhankelijk van de combinatie tussen actrice en regieopvatting. En het kost me de grootste moeite te beseffen dat de sympathieke tragische held, eenmaal van de planken af, een grandioze klootzak kan zijn. Voorwaarde is dat er een sterk stuk/script aan ten grondslag ligt. Mijn gevoel voor Pam is dan ook een compliment aan het team dat Pleidooi maakt. Ze creeren denkbare situaties en personen: een verzonnen, eigen werkelijkheid. Dat aan de reeks waar gebeurde rechtszaken ten grondslag liggen, is maar een klein deel van de verklaring, want gedramatiseerd leven levert zelden geloofwaardig leven op. Pleidooi produceert dat wel, terwijl de werkelijkheid slechts een klein percentage van de inhoud uitmaakt. Enerzijds verzoet Pleidooi, als haast alle drama, bittere tot barre zaken alleen al door die in een esthetische vorm te gieten -suikerklontje bij de levertraan. Anderzijds wordt pijnlijke problematiek niet geschuwd, worden er meer dilemma’s dan oplossingen getoond en onttrekken veel personages zich aan het goed-kwaadschem- kortom, net het echte leven.
De reeks kreeg, te zamen met andere programma’s, een bekroning vanwege het emancipatoire karakter. De betreffende jury dient geprezen voor dat oordeel want bepaald simpel - in de deprimerend-naieve sfeer van ‘O, wat gezellig multicultureel, en het is zo een verrijking voor de keuken’ - pakken de auteurs de veelkleurigheid bepaald niet aan. Het Turkse meisje wordt op bevel van haar vader door haar broer in het gerechtsgebouw neergestoken omdat ze, door toe te geven dat haar ontvoering geensceneerd was, de familie-eer heeft bezoedeld. Niet bepaald een geval waaraan fatsoenlijk Nederland graag de handen brandt.
Pleidooi is bovenal intelligent gemaakt. Misschien juist daarom begin ik me zorgen te maken over de toenemende tendens in de reeks om de advocaten en hun onderlinge verwikkelingen steeds meer centraal te stellen. Ik bedoel daarmee niet de gehoorde kritiek dat in werkelijkheid advocaten een veel vervelender beroep en leven hebben. Elke langlopende serie leeft noodgedwongen van verwikkelingen tussen de hoofdpersonen en Pleidooi is bepaald geen MCW waarin iedereen met iedereen… Maar de problematiek van Cas en diens geesteszieke echtgenote en die van Victor met zijn vader en echtgenote worden steeds breder uitgemeten, terwijl ze daar gewoon net niet boeiend en geloofwaardig voor zijn. Het leidt soms tot scenes waarvan je hoopte dat ze je in deze topper bespaard zouden blijven. Maar ach, misschien ben ik alleen pissig omdat Pam met Cas…