Popmuziek: Common

Obama’s vriend

Wat doet de rapper die voelt dat de publieke interesse afneemt? Soms gaat hij – of zij – plotseling heel andere muziek maken: gelikter, pakkender, vaak samen met de populairste producers van het moment. Anderen nemen onverdroten nummers op die juist exact klinken zoals hun debuut, vervreemdend ongevoelig voor alle muzikale koerswijzigingen om hen heen. Sommige rappers worden plots publieke sprekers of gaan een politieke partij steunen, er zijn ook rappers die uit het niets boeken uitbrengen of fanatiek beginnen met acteren.

De Chicagose rapper Common heeft in meer of mindere mate al het bovenstaande gedaan. Tot de allerbekendste of grootste hiphopartiesten behoorde hij nooit, maar sinds medio jaren negentig zijn eerste albums verschenen, toonde hij zich een zeldzaam slag verhalenverteller: kalm en toch niet soft, intelligent en nooit dweperig, muzikaal vernieuwend. Alleen, zoals bekend, is hiphop een genre voor jongeren, en dus behoort Common met zijn 47 jaar inmiddels tot de oudjes, zeg gerust de veteranen. Zijn laatste echt sterke nummers dateren alweer van jaren terug – de laatste tijd viel hij vooral op door zowel rolletjes in Hollywood-blockbusters als betrokkenheid bij antiwapen-protesten. En niet te vergeten: zijn goede band met de Obama’s.

Toeval of niet, Commons warmbloedige, innemende nieuweling Let Love klinkt als een album naar Barack Obama’s gading. Het is serieus en soulful, en uiteindelijk overheerst de positieve grondtoon. Liefde in al haar vormen en gradaties, daar rapt Common over. Liefde voor God, liefde voor jezelf, liefde voor familie, liefde voor de medemens.

Soft? Ja, wel een beetje, maar Common is gelukkig een veel te goede tekstschrijver om het we-are-the-world-gevoel te laten overheersen. Dat blijkt bijvoorbeeld in een traag, bijna gefluisterd gedicht over zijn band met zijn dochter, die zich hardop afvraagt waarom hij vroeger zo afwezig was. Maar ik gaf je kaartjes voor dat concert en kwam daar opdagen, sputtert de vader tegen. Haar wijze antwoord: dáár gaat het niet om, het draait om de alledaagse dingen, daar was je nooit. En Common is prompt uitgerapt – de muziek gaat over in een bezwerend jazzloopje dat minuten aanhoudt. Elders rapt Common beheerst over een getrouwd stel dat ruzie krijgt. Echtelijk gehannes, denk je eerst, tot zij hem van vijf hoog uit het raam gooit en de muziek veelzeggend meteen stopt. Geweld en liefde, voor die combinatie is gelukkig ook ruimte in Commons universum, niet alles is roze getint op Let Love.

En het is ook wel eens fijn: iemand die zich wel mengt in de hedendaagse samenleving zonder zomaar te gaan foeteren op Trump of al te grote woorden te hanteren. De muziek sluit aan bij Commons ingetogen aanpak: Let Love is een verzameling van kalme drumloopjes en tedere pianotonen. Soms klinkt het meer als lounge of jazz dan als authentieke hiphop. Geen muziek om het volume bij omhoog te draaien, kortom, hier en daar mag er best wat meer peper bij, maar toch: veel mensen denken nog altijd dat hiphop neerkomt op materialistisch gebrul en gevloek – en Common bewijst nu al twintig jaar overtuigend het tegendeel.

Help ons groene.nl te vernieuwen.

Doe mee aan onze enquête

Het invullen neemt zo’n 5 minuten in beslag. U kunt niets winnen, maar wij zijn u zeer erkentelijk als u meedoet aan de enquête.