Occupy Wall Street al in musea

New York - Nog geen vier maanden sinds de bezetting van Zuccotti Park in New York hebben grote Amerikaanse musea als het Smithsonian en de New York Historical Society aangekondigd door Occupy Wall Street geproduceerde materialen te verzamelen. Denk aan de spandoeken en de flyers of het kartonnen bord ‘Public Library’ in het park. Vanwaar deze haast om een beweging te archiveren die volgens velen nog maar net begonnen is? Een vergelijkbare vraag kun je stellen aan New York University en Columbia University, die hebben aangekondigd om lesmateriaal over de beweging in hun curricula op te nemen. Zo biedt de antropologiefacultieit van Columbia vanaf komend trimester een vak getiteld 'Occupy the Field’. Wat studenten mogen verwachten volgens de Columbia-site: 'Training in etnografische onderzoeksmethoden naast een kritische blik op de conjuncturele kwesties binnen de Occupy-beweging (…); politieke strategieën, eigendom en publieke ruimte, en het begrip anarchie; genealogieën van het hedendaagse moment in wereldwijde sociale bewegingen.’ Het wordt een vak dat ik graag zou willen volgen, en dat zeg ik zonder ironie, maar is het niet wat vroeg voor definitieve duiding?
Zowel het verzamelen van Occupy-memorabilia als het doceren over Occupy op topuniversiteiten lijkt te impliceren dat het feest alweer voorbij is. Dat deed The Nation-blogger Allison Kilkenny onlangs suggereren dat 'de wens om OWS te ontleden het moderne tijdperk reflecteert waarin alles en iedereen in een krankzinnig tempo wordt geconsumeerd. (…) Het archiveren van Occupy zou ook een bijproduct kunnen zijn van het beperkte vermogen van Amerikanen om zich de mogelijkheden voor te stellen van een serieuze protestbeweging.’ Nu lijkt Occupy - zonder leiders of woordvoerders, zonder specifieke eisen en met haar anarchistische trekjes - niet specifiek op de grote sociale bewegingen uit de Amerikaanse geschiedenis, zoals de antislavernijbeweging of de burgerrechtenbeweging. Dat maakt het moeilijker om haar mogelijkheden in te schatten. En daardoor lijkt het alsof het elke dag met Occupy kan zijn afgelopen. Kilkenny: 'Grote protestbewegingen vinden immers plaats in Tunesië, Egypte of Libië, maar niet in Amerika. Wat die onbeduidende oprisping in een paar parken ook is geweest: ze is voorbij. Nu is het tijd om te reflecteren op wat er in hemelsnaam is gebeurd.’
Zo snel zal Occupy hoe dan ook niet voorbijgaan, al is het alleen al omdat in een land dat naast de Tea Party al decennia geen echte protestbeweging heeft gekend, bijna elke protestactie hoogst opwindend en het vermelden waard is. Zo werden in New York op Nieuwjaarsdag 68 occupiers opgepakt omdat ze in een openbaar gebouw een algemene vergadering wilden beleggen. Dat bleef niet onopgemerkt.