Oibibio is geland

‘Er is meer tussen hemel en aarde dan waar ook.’

De grote schrijver Gore Vidal zei het al. Het moet het adagium zijn geweest van grutterszoon Ronald-Jan Heijn terwijl hij de leiding had van Spiritueel Centrum Oibibio. Wie wat bewaart, die zweeft wat, zal het nu zijn: alleen Heijns schijnbaar onuitputtelijke reserves verhinderen dat het New Age-project tegenover het Amsterdamse Centraal Station (ook al een soort spiritueel centrum) per direct moet sluiten.
Het heeft wel iets sympathieks. Jarenlang heeft Oibibio prettig gezweefd - aura-healen, Tibetaans boventoonzingen en erotisch masseren, en dat allemaal terwijl men aangesloten is op het hypofyse-apparaat - zonder zich te bekommeren om zoiets banaals en aards als geld. Dat komt ze nu dus duur te staan: schuldeisers en deurwaarders lopen Heijns deur plat. En de stemming binnen Oibibio zelf wordt er alleen maar grimmiger op. Het zweeft nou eenmaal niet lekker met een dagvaarding op je draaideur.
Het is niet ondenkbaar dat binnenkort het bericht komt dat Oibibio weer boven Jan is, even plotseling als het onheil zich afgelopen weekend aandiende. Want iedere deurwaarder zal worden onderworpen aan een uitgebreide hersenstammassage.
Oibibio presenteerde zichzelf onder het vaandel: De Kunst van het Zijn. De Kunst van het Blijven blijkt iets anders te zijn. Nu mag het uitblinken in De Kunst van het Verdwijnen. De geest zij dank. (rve)