Okidoki!

Waarde collega-intellectuelen op Internet, het is de hoogste tijd dat wij de handen ineen slaan, voor het te laat is. De domoren aller landen blijven fokken als konijnen. Daar valt nu eenmaal niet tegenop te schrijven of te redeneren.

De missiearbeid van onze ouders ter bestrijding van het analfabetisme heeft geen enkel nut gehad. Sterker nog, het feit dat iedere lamlul de Bildzeitung of de Daily Mirror kan lezen, heeft het plebs het verkeerde zelfvertrouwen gegeven. Nu die lui inmiddels zelfs over computers beschikken, verbeelden ze zich dat ze ons niet meer nodig hebben. Zelfbeklag is ons, intellectuelen, te min. Wij hebben gelukkig nog altijd Seneca en Spinoza bij de hand. Zelfbeklag is des volks, dat geen zelfreflectie kent.
To the point, vrienden. Wij, intellectuelen, blijven ondanks alles de geestelijke leiders van onze diverse naties, hoe treurig die zich ook mogen ontwikkelen. Aan deze verantwoordelijkheid kunnen wij ons niet onttrekken. Dat mogen wij niet aan sportscholen en assertiviteitstrainers overlaten. Vandaar mijn voorstel: Laten wij trachten de gapende kloof tussen ons, de kopgroep, en de massa, het peloton, proberen te dichten. Niet toevallig hanteer ik termen die mij in feite tegenstaan. Maar geef toe, het is de enige manier om het volk tot een geestelijke massasprint te bewegen. Als wij falen, zitten wij binnen de kortst mogelijke tijd in een wedstrijd waarin de laataangekomene tot winnaar wordt uitgeroepen. En wat erger is, in dat geval zal de bezemwagen triomfantelijk de kop nemen om ons, als afvalligen, in te rekenen. Hebben wij elkaar begrepen? Okidoki, de mazzel, boys!