Opheffer

Olympiërs

«En dan gaan we nu over naar onze verslaggever.» «Ja, dank je wel, Dione. We hebben hier een schitterende wedstrijd gezien, alleen helaas voor Nederland verloren we weer. Dat was niet zo verwonderlijk. Natuur lijk hadden we door het vorige kabinet al een flinke achterstand opgelopen. Ik herinner aan mensen als Herman Heinsbroek en Hilbrand Nawijn, maar de LPF werd uitgeschakeld en is op dit moment zelfs failliet. Maar deed de ploeg die daarna kwam het nou zo veel beter? Ze deden het iets beter, want ze vielen niet, zoals het vorige kabinet. Maar op het ogenblik zou het goed zijn als ze zouden wankelen… En…»

«Mag ik je even onderbreke n… Remkes doet het toch wel goed?»

«Hij scoort de laatste tijd beter met zijn uiterlijk, maar dat heeft hij dan ook aangepast. Alle tanden eruit. Door nieuwe vervangen. Maar de man vergist zich voortdurend. Hij vertelt dat er terroristische dreigingen zijn, laat mensen oppakken en dat blijken dan vervolgens een paar jongens met wat stuff te zijn – de minister doet meer interessant dan dat hij daadwerkelijk iets kan. Hij heeft het in de series dan ook niet gehaald, en staat momenteel op een 26ste plaats.»

«En Donner dan?»

«Ja, Donner… We zagen minister Donner daarnet op het parcours. Verkeerde kleding, verkeerde taal, verkeerd parcours en tijdens een interview had hij het idee dat-ie meedeed aan de Olympische Spelen van 1928 in plaats van 2004. En dat typeert hem. De jury vond hem saai, zeker niet snel genoeg, het enige wat je kunt zeggen is dat hij degelijk was. Maar ja, toch niet meer dan een 33ste plaats. En dat is teleurstellend.»

«Hier in de media wordt positief over Kamp geschreven.»

«Daar blijkt hier niets van. Integendeel. Aanvankelijk zag het ernaar uit dat Kamp goed meekon, omdat hij zich optrok aan de Amerikanen. Maar nu de Irakezen gevaarlijker worden, weet hij eigenlijk niet wat hij moet doen. Het ging dus ook verschrikkelijk fout, en nog weet hij niet wat hem te doen staat. Moet hij zich terugtrekken, moet hij meer spelers inzetten, moet hij doen zoals hij deed? De goede man weet het gewoon niet. Nu moet ik ook zeggen dat ik het idee heb dat hij niet zo goed wordt gecoacht. En dan heb je zijn adjudanten Wilders en Hirsi Ali, die natuurlijk veel verder willen gaan. Maar Kamp geeft dan vaak niet thuis.»

«Hoe gaat het eigenlijk met Wilders en Hirsi Ali?»

«Ja, dat is VVD… In feite zijn ze de weg kwijt. Ze demarreerden in het begin, en het zag er zonder meer goed uit, maar ze zijn inmiddels ver terug gezakt. Hier en daar wordt zelfs gefluisterd dat ze bij de volgende verkiezingen uit de partij moeten. Kortom, hun invloed is al helemaal afgenomen. Ze staan dus nu, dat zul je begrijpen, ook heel laag in het klassement. Volgende week is Ayaan Hirsi Ali bij Joost Zwagerman in het televisieprogramma Zomergasten en we hopen dat ze die kans aangrijpt om nog eens te vlammen.»

«Laten we dan nu eens kijken naar de oppo sitie.»

«Ja, de oppositie, ha ha… Als ik het hier met buitenlandse journalisten wel eens heb over de oppositie, dan vragen zij me: welke oppo sitie? Als ik dan de naam Wouter Bos laat vallen, weet eigenlijk niemand waar ik het over heb. Sterker, ik heb zelfs vragen gekregen of ik wist waar Wim Kok was. De oppositie is onzichtbaar, en vraag jezelf maar eens af: wat hebben ze de laatste tijd gedaan om sowieso in de belangstelling te staan? Ik zou het niet weten.»

«Toch is Wouter Bos populair.»

«Ja, en daar weet hij slim gebruik van te ma ken. Maar waar gaat het eigenlijk over? Wouter Bos had de Bolkestein van de Partij van de Arbeid moeten worden, maar hij werd vader en een beetje een gladde zeikerd. Maar ja, hij is nog heilig vergeleken bij de rest van de oppositie, waar alle glans af is. Marijnissen van de SP… tja, dat was iets van vroeger. Femke Halsema… tja… zo’n moet-kunnen-moeder. En natuurlijk moet het kunnen, alleen we merken verder niets.»

«Dan tot slot, onze minister-president, Jan Peter Balkenende.»

«Ja, Balkenende… De minister-president is denk ik wel met voorsprong de allergrootste Nederlandse teleurstelling. Een man die van alles wil, maar niks is. Hij wil een grappen maker zijn, maar is het niet. Hij wil een Tony Blair-achtige spreker zijn, maar dat is hij ook bij lange na niet. Hij wil besluitvaardig overkomen, maar hij moet alles aan Donner vragen. Hij wil gek doen, maar is alleen gek als hij normaal doet. Hij wordt een tragische figuur. Hij haalt Iran en Irak door elkaar. Hij laat zich door journalisten in de maling nemen.»

«Kortom, het valt voor ons erg tegen.»

«Inderdaad.»

«We staan eigenlijk met lege handen.»

«Dat kun je wel zeggen.»