Muziek: Black Thought

Om te koesteren

Black Thought © Courtesy the artist

Afgelopen week zei Ahmed Aboutaleb in zijn nieuwjaarstoespraak dat hij met vooraanstaande Nederlandse rappers om de tafel wil. Opdat ze stoppen met het verheerlijken van ‘vuurwapengeweld’, aldus de burgemeester naar aanleiding van de nog steeds onopgeloste moord op de Rotterdamse rapper Feis, afgelopen nieuwjaarsnacht.

Dat die moord hoogstwaarschijnlijk niets te maken had met hiphop in het algemeen of Feis’ werk in het bijzonder – naar het schijnt was de aanleiding een uit de hand gelopen caféruzie die Feis nota bene wilde sussen – leek plots irrelevant, er kwam ook amper ophef over Aboutalebs woorden, aangezien ze appelleren aan een breed gedragen, onverwoestbaar beeld: hiphop als uitlaatklep voor tierende, zuipende en soms ronduit criminele machomannen.

Twee lastigheden: dat beeld is weliswaar onvolledig, maar niet helemaal incorrect. En ook: er is niet veel nodig om het beeld in stand te houden. Anders gezegd: Snoop Dogg die Trump bedreigt of de moord op een in essentie weinig bekende artiest als Feis, tja, dat spreekt allebei meer tot de verbeelding dan de nieuwe release van een rapper die werkelijk iets probeert te zeggen. Die zichzelf niet laat afbeelden met wapens en niet spreekt in scheldwoorden, maar die hoorbaar gewoon wil rappen. En die zo enigszins in de luwte een van de tofste hiphopprojecten in tijden uitbrengt.

Slechts 23 minuten duurt Streams of Thought, Vol. 2, maar rapper Black Thought (1971, Philadelphia) maakt in die tijdsduur meer indruk dan bijna al zijn collega’s op volwaardige albums. Ondersteund door krachtige drums, snerpende gitaren en innemende soulsamples van producer Salaam Remi (bekend van onder meer Amy Winehouse), gaat Thought helemaal los. Alsof hij zich bevrijd voelt nu hij niet omringd wordt door zijn vaste, altijd geraffineerde groep The Roots. Verbeten stem, duidelijke dictie, aanstekelijk hoog tempo – aan refreinen komt Black Thought amper toe, zo gretig klinkt hij. En toch, dat is het echt knappe, behoudt hij tegelijkertijd de controle: nergens schreeuwt of snelt hij zichzelf voorbij, nergens wil hij al te nadrukkelijk een Boodschap overbrengen.

Zijn teksten hebben iets uitgesprokens, de titel dekt de lading goed: inderdaad, dit zijn verzamelde, boeiende gedachtestromen. Thought wisselt binnen een nummer meermaals van onderwerp en kan het niet laten om – een onverwoestbare hiphopgewoonte – zijn eigen rapkwaliteiten te onderstrepen. Maar Streams of Thought, Vol. 2 is allerminst een ijdel of oppervlakkig project, want haast onopgemerkt en met een imposante kennis van zaken snijdt hij de meest uiteenlopende onderwerpen aan. Hij brengt zonder pathetiek zijn grootvader ter sprake die verkocht werd voor goud en koper. Hij verwijst naar tientallen – veelal zwarte – figuren uit de Amerikaanse geschiedenis, zoals de activistische, vergeten zanger Paul Robeson. Pal daarop refereert hij aan de Venus van Milo, hij begint over de Odyssee en Ilias. Hoeveel rappers doen dat nou? Hoeveel rappers waarschuwen zonder opgestoken vingertje of moraliserende ondertoon voor de gevaren van drugs, zoals Thought in de allereerste zin van deze EP doet? Een artiest om te koesteren. En een welkome nuancering bij dat vastomlijnde beeld van hiphop.


Streams of Thought, Vol. 2, Black Thought & Salaam Remi