Televisie: 20 leugens & Charlie

Om te lachen

Dylan wordt vijftien en zijn tortelende ouders koken een feestmaal. Maar hij komt niet opdagen en de ouwelui krijgen bonje over falende opvoeding. Als hij eindelijk verschijnt zijn ze bezopen en krijgen ouders en zoon hun kennelijk zoveelste teringruzie.

Dik hout, maar ook business as usual in comedy over volwassenen en pubers. Verschil is dat Dylan vals vaststelt: ‘Dat komt ervan als je door twee vrouwen wordt opgevoed.’ Schandelijke aanval, vinden ze. Prompt maakt een van de wankele mama’s een doodsmak en belandt in het ziekenhuis. Dus moet Dylans biologische vader hem tijdelijk in huis nemen terwijl diens echtgenoot niet eens van Dylans bestaan wist.

Van mama en mama naar papa en papa: modern leven om te lachen in het kwadraat. Wie daarvan houdt kijke naar 20 leugens, 4 ouders en een scharrelei, de eerste Telefilm van het veertiende seizoen. Sterke cast (Marcel Musters, Mark Ram, Anneke Blok, Marieke Heebink) en talentvol regisseur (Hanro Smitsman), maar niet meer dan middenmoter in deze reeks van 87 speelfilms, voor de tv gemaakt. Die ook prachtfilms oplevert, tot welke categorie, blijkens Gawie Keysers recensie in deze krant, tragikomedie Matterhorn van Diederik Ebbinge behoort: 30 maart te zien.

Meer humor in dramavorm: deze week startte de Avro Charlie, adaptatie van de Amerikaanse serie Nurse Jackie, hier alleen te zien geweest op betaalzender Fox Life. Vaak slappe aftreksels, zulke letterlijke en figuurlijke vertalingen. En in de oceaan van ziekenhuisseries, onderafdeling ‘om te lachen’, is het absurdistische Green Wing niet te overtreffen. Maar voor wie houdt van comedy met zwarte randjes, buiten het gebaande pad, lijkt Charlie de moeite waard – zowel personage als vertolkster Halina Reijn als de serie.

In de proloog bidt ze, ironisch, tot Sint Agatha, heilige van de ‘zusters’ – op de vloer liggend van de rugpijn: ‘De mens die het meeste goed doet is tot het meeste kwaad in staat.’ Het blijkt een zelfportret. ‘Heilige, engel’ noemt iemand haar en daar valt iets voor te zeggen als je de deskundigheid en overgave ziet waarmee ze op de Eerste Hulp beschadigde patiënten kalmeert, verzorgt en zelfs diagnosticeert wanneer een arrogante ondeskundige arts dat fout doet. Maar ja, dokter wint altijd, met dodelijk gevolg deze keer. Ze dekt de hufter maar doet een ‘goede daad’ door met een vervalst donorcodicil orgaantransplantatie mogelijk te maken – om deze onnodige dood niet helemaal zinloos te laten zijn.

Komt een zwaar mishandelde hoer binnen. Even later de dader, zonder oor, want het meisje had zijn mes te pakken gekregen. Als de man weerzinwekkende praat over ‘vrouwen die erom vragen’ verkoopt, haalt Charlie het oor, waarvan hij niet weet dat het gevonden is, uit het ijs en gooit het in de vuilnisbak. Zo is Charlie. Ze heeft een vrijer: de ziekenhuisapotheker. Die levert in ruil voor seks op de werkplek de pijnstillers en peppillen die ze snuift en slikt. Geen wonder dat ze laconiek idioot lange diensten draait.

Aan het eind van de eerste aflevering komt ze thuis waar man en kinderen haar blij opwachten. Surprise voor de kijker. Bizarre wendingen, scherpe teksten, goed tempo, uitstekend spel (behalve van sommige figurant-patiënten) wegen zwaarder dan comedy-nadrukkelijkheid en -clichés die er ook in zitten.

Ten slotte een kijktip inzake Amerikaans drama: vanaf zondag 24 maart bij bnn de tweede reeks van Homeland, prime time op Nederland 3. Voorafgaand dagelijks een aflevering uit de sublieme eerste reeks.


Telefilm vanaf zaterdag 16 maart, zaterdags, Nederland 2, 20.25 uur. Beginnend met 20 leugens, 4 ouders en een scharrelei, KRO. Frank Krom, Pieter van Rijn, Job Gosschalk, Charlie, Avro, maandags, Nederland 3, 21.25 uur