Groene EK-blog #9

Onderbuikgevoel

BNN/Vara- Met beide benen Memphis Depay

De Groene blogt tijdens het EK dagelijks over de wedstrijden. Vandaag: Rasit Elibol over de entourage die hij om zich heen wenst als hij nog profvoetballer wordt. ‘Als een scout dit leest: ik ben beschikbaar en mijn vrienden krijgen jullie erbij.’

Na het zien van de documentaire Met beide benen over Memphis Depay heb ik het helemaal uitgedacht; ik ga ook topvoetballer worden. Het is misschien wat aan de late kant, maar ik ben nog altijd jonger dan Maarten Stekelenburg. Van Mem (zo noemt hij zichzelf) heb ik geleerd dat het vooral belangrijk is om de juiste entourage om je heen te verzamelen en dat is echt een kolfje naar mijn hand. Ik heb vrienden uit alle rangen en standen, met allemaal verschillende kwaliteiten.

Er zijn een paar sleutelfuncties en een paar cruciale competenties. Zo is er een stil verbond dat als ik rap, niemand uit mijn entourage mag zeggen dat het vrij beroerd is. Sterker nog: bij een zogenaamde punchline roepen ze oeiiiii en slaan ze de handen voor de mond of ogen (dat mogen ze zelf weten) als teken van een geniale taalvondst. Wat wel op prijs wordt gesteld: voorstellen om wat ik net rapte vooral op plaat uit te brengen.

Als ik een slechte wedstrijd speel, zegt iedereen dat het niet aan mij lag, het ligt namelijk nooit aan mij. Als ik word gewisseld is de trainer een pannenkoek. Of nog beter: een FOKKING pannenkoek.

Voor mijn ouders koop ik een huis en ik zorg dat ze niet meer hoeven te werken. Zij kunnen dan niet veel anders dan al mijn strapatsen stilzwijgend accepteren, zelfs als ik ze een nacht laat wachten terwijl ze voor mij naar een ander werelddeel zijn gevlogen.

Twee of drie vrienden bivakkeren altijd in mijn nabijheid en die onderhoud ik ook, een select groepje daarbuiten vlieg ik in als het me uitkomt. Als ik onder het mes moet, ondergaat iemand uit mijn entourage dezelfde operatie zodat we samen kunnen revalideren. Het liefst doen we dat in een warm oord. Ik betaal. Maar goed, ik betaal sowieso. Als ik eens nukkig doe, of ronduit onbeschoft, komt het door mijn jeugd.

Ik heb een Personal Assistant nodig. Dat moet een chique vrouw zijn, het liefst Brits zodat ze heel deftig ‘of course, sir’ of zo kan zeggen op zo ongeveer alles wat ik van haar vraag. Er mogen geen klonten in mijn shakes zitten en ook de rest van het ontbijt moet klaarstaan als ik wakker word. Alles wat niet binnen handbereik ligt, moet mijn PA aangeven. Weet ze toevallig waar mijn oplader ligt? 

Voor zakelijke besprekingen heb ik mijn eigen Mac Mittens, dat is ‘iemand’ uit de entourage van comedian Dave Chappelle. In zijn show Equanimity verhaalt Chappelle over deze vriend ‘van de straat’ wiens echte naam hij niet eens weet. Maar Mac Mittens gaat mee naar zakelijke besprekingen met ‘white folks’, want je denkt toch niet dat hij daar alleen heen gaat, aldus Chappelle. Zijn vriend zegt niks, is ook helemaal niet gekwalificeerd om tijdens dit soort meetings het woord te voeren, maar geeft aan het eind op basis van zijn gut feeling advies.

Ik heb ook zo’n vriend, een lieve jongen van wie niemand precies weet wat hij doet met een indrukwekkend voorkomen. Van alle mensen die u kent, lijkt hij nog het meest op John Coffey uit The Green Mile. Als Laporta mij naar Barcelona wil halen, neem ik mijn eigen Mac Mittens mee naar de onderhandelingen. Ze zullen elkaar raar aankijken in de bestuurskamer van Camp Nou en vragen of die onbekende reus misschien buiten kan wachten, maar hij blijft in de ruimte. Ik voer zelf het gesprek, en kijk als ik een aanbod heb gehad naar mijn Mac Mittens die op basis van zijn onderbuikgevoel en zonder wat te zeggen zijn duim omhoog of omlaag doet. Wie heeft Raiola nog nodig?

Ik denk dat ik ook wel kan wennen aan een Rolls Royce, of aan drie Rolls Royces. Moet ik dan een vriend die automonteur is vragen voor het onderhoud? Nee hè? Een Rolex of Patek draag ik graag, maar wel zonder ingelegde steentjes (diamanten). Die enorme kettingen zijn niet aan mij besteed, ik ben geen hond, maar daar kan ik vast wel iemand in mijn entourage blij mee maken. 

Ik zat alleen te denken, hoe kom ik in het vizier van een topclub? Gisteravond ben ik zonder afbericht (en zonder te reageren op appjes) weggebleven van het pleintje waar mijn vrienden een balletje gingen trappen, om nog een glimp op te vangen van de briljante Modrić. Daar kon ik dus niet gescout worden. Modrić lijkt me overigens een speler zonder enorme entourage. Maar goed, als een scout dit leest: ik ben beschikbaar en mijn vrienden krijgen jullie erbij. En ook niet onbelangrijk, ik heb geen kapper in mijn vriendenkring. Kent iemand nog een kapper voor een toekomstig topvoetballer?