Ontploffend bruidje

Vanachter het gordijn klinkt een enorme herrie. Vervormd geluid dat steeds aanzwelt en dan weer wegebt. Vooral de herhaling is irritant.

In de ruimte ernaast loopt een videoband met werk van kunstenaars die net zijn afgestudeerd aan de afdeling Mediakunst van de Academie voor Kunst en Industrie in Enschede. Moeilijk om je daarop te concentreren met dat lawaai vanachter dat gordijn. Het blijkt afkomstig van de installatie The Wedding van Sander Evers. Terecht dat deze installatie zo'n aandacht trekt, want het is een van de sterkste bijdragen aan deze bescheiden expositie.
De installatie bestaat uit twee delen. Een stripachtig schilderij van de hand van Evers. En vlak daarnaast een geprojecteerd videofilmpje, dat als in een loop onafgebroken wordt herhaald. Het schilderij en het filmpje hebben een duidelijke relatie. Ze hebben dezelfde afmetingen. Het schilderij is in een vierkant van licht gezet, waardoor de indruk ontstaat dat het een dia is - een projectie dus, net als het videofragment.
Ook in de afbeelding tonen het schilderij en het filmpje overeenkomsten. Op de video zie je beelden van een bruiloft. Niet helemaal scherp en met een rommelige cameravoering. Een amateurfilmpje waarschijnlijk, gemaakt door een bekende van het bruidspaar. Wit is de kleding van het bruidspaar, en ook van enkele gasten.
Die witte figuren staan ook op het schilderij. Het zijn er drie: twee mannen en een vrouw. Een dikke, zwarte omlijning en een schematisering van enkele gekleurde details abstraheert hen tot sjablonen. Ze hebben geen gezicht.
Faces of Death heet de veelbesproken serie video’s waaruit Sander Evers een fragment heeft gebruikt. Een macabere, rommelige verzameling beelden waarin de dood centraal staat. Vooral homevideo’s van ongelukken zijn favoriet. Zo'n filmpje toont Evers in deze installatie. Hij draait het vertraagd af, inclusief het bijbehorende geluid, vandaar dat het zo'n herrie maakt. Eigenlijk is het maar een kort fragment. Bruid en bruidegom kussen elkaar. Vervolgens lopen ze een trap af. Omstanders gooien rijst over het jonge paar.
Plotseling draait de amateurfilmer zich om en zien we hoe een auto komt aanrijden. Vanuit de auto wordt geschoten. Paniek op de bruiloft. Mensen vallen neer, de bruid en bruidegom deinzen achteruit. Dan wordt de bruid geraakt. Het witte ding dat ze in haar handen houdt - een cake lijkt het - explodeert en haar jurk kleurt rood. Ze valt.
De filmer wendt zich opnieuw tot de auto en nadert de beschieters, waarschijnlijk om hun beeltenis vast te leggen. Dan klinken er opnieuw schoten. Het beeld zwenkt opzij en draait omhoog. Blijkbaar is de filmer geraakt. Vast ook dood.
Het schilderij dat Sander Evers op ooghoogte naast de videobeelden heeft geplaatst, lijkt een still uit het filmpje. Om uit te vinden welk moment Evers heeft uitgekozen, moet je het videofragment wel vaker bekijken. Het schilderij blijkt een stilering van het allerlaatste beeld van het bruidspaar voordat de auto verschijnt. Als niemand nog iets vermoedt van het drama dat binnen een enkele seconde het witte sprookje uit elkaar zal doen spatten. Door de toevoeging van het schilderij verlegt Evers het accent van de sensationele Echte Moordpartij naar het Echte Leven dat eraan vooraf is gegaan. Hij schilderde de mensen zonder gezicht, maar het paradoxale is dat hij de mensen op het filmpje juist een gezicht teruggeeft, waar hun gefilmde en uitgebuite dood hun dat juist heeft ontnomen.