Ontploffing

‘If you don’t want my apples, why do you shake my tree’, zong iemand terwijl we door Philadelphia liepen op weg naar ‘Nude descending a staircase, No 2’ van Marcel Duchamp. Voor het eerst te zien in 1917 op de Armory Show in New York. Door de kritiek destijds omschreven als ‘stelletje ongebruikte golfclubs’, alsook ‘ontploffing in een dakpannenfabriek’. Ik keek en dacht weer iets anders. Wist op dat moment nog net niet dat Duchamp verzot was op appelmoes en kip.

Appelmoes begrijp ik wel. Zijn geboortestreek Normandië is één en al appel. De kip heb ik nog niet thuisgebracht. Hoe heet een liefhebber van appelen in de Engelse taal? Pomofile. Kennen wij niet. De Fransen hebben pommette. Plekje direct onder de buitenste hoek van het oog.
Ze noemen waterkers cresson. Het is materiaal waar ik een zwak voor heb. De roestvrije smaak en zuinige dikte van het blad brengen samen een ongemeen gezonde sensatie teweeg. Virtuele koelte, hoor je ook wel eens fluisteren.
Je zou je er alleen nog een ander soort weerstand bij kunnen voorstellen. Makkelijk te breken, want dat is de prettigste. De mond is als een lastig kind, het wil altijd hetzelfde en steeds weer wat anders.
Koop drie verschillende appelsoorten. Veel citroen ook.
Snij appelparten tot favoriete diameter. Druppel sap en proef. Alle appel smaakt verschillend. Hoewel vaak naar iets bloemigs. Minder transparant zweem van hibiscus maar opvallend meer van jasmijn. Meng appel met waterkers.
Verontrustende ijzersmaak verzacht door aanminnige appelimplosie. Charles Ranhofer kan er destijds niets anders mee hebben voorgehad. Dat hij er door voort zou leven was waarschijnlijk ook niet de bedoeling. Er is op z'n minst een voorbeeld aan te nemen. Het was precies 1917 toen Charles de appel zijn nieuwe bestemming gaf. Elke gebeurtenis valt met een andere samen. Maar of zoiets ook in de richting van Duchamp wijst, valt te betwijfelen.