Ontroering ontroert

Mijn hond Moor en ik.
In het Vondelpark kom ik elke ochtend een man tegen die luid zingt. Wat hij zingt, weet ik niet, maar hij is zomaar vrolijk. Op een gegeven moment begon Moor tegen hem te blaffen en zo raakte ik met hem in gesprek. Hij zong om in een goed humeur te komen. Eigenlijk werd hij elke ochtend wakker met een slecht humeur, maar dan begon hij te zingen en veranderde zijn humeur.
‘Wat zingt u precies?’
'Klanken. Ik ken eigenlijk niet één echt lied. Ik zing maar wat in mij opkomt en waarvan ik in een goed humeur kom. Dus ook vaak rare klanken: tjomtjalla die tjalla die…hopla!’
'Maar hoe weet u dat je ervan in een goed humeur komt?’ Toen vertelde hij: 'Ik beeld me in dat ik een ridder ben en dan zing ik klanken zoals ik denk dat een ridder zingt. Of ik stel me een filmster voor en dan zing ik zoals ik denk dat hij zingt.’
'Zing je wel eens als een verliefde?’ vroeg ik.
'Nee, nooit.’
'Waarom niet?’
'Dan zou ik heel treurige klanken zingen.’
Ik vroeg me toen af wat ontroering precies is. Ik ben redelijk vaak ontroerd, maar dat is een aandoening die soms behoorlijk sentimenteel is. Ik ben ontroerd door een kind dat naar me lacht of door de hond die iets vreemds doet, of het weer - maar toch weet ik dan niet te ontleden wat die ontroering is, waaruit hij precies bestaat. Is treurigheid er een onderdeel van? Niet altijd. Verdriet zit er ook niet altijd in. Bij ontroering dringt zich altijd bij mij het woord 'bekommernis’ op, terwijl ik niet eens weet of dat een juist Nederlands woord is. Het is of je het onderwerp dat je ontroert onder je hoede wil nemen. Het onderwerp dat je ontroert lijkt je ook altijd lessen te willen meegeven - of iets aardigs te willen zeggen. Moor die in een bepaalde houding op de bank ligt… wat is daar nu de ontroering van? Het zijn de beelden die je niet ziet. Dat een hond weerloos is als een kindje dat naar je kijkt, dat zich onbewust is van gevaar. Je wilt hem aaien en omarmen. Je zou hem inderdaad tegen gevaar willen waarschuwen. Maar waarom noem ik dat ontroerend?
Ontroering ontroert, vermoedelijk.
Ontroert liefde misschien?
Ik ben absoluut verliefd op mijn hond. Ik vertoon dezelfde verschijnselen als wanneer ik verliefd ben op een vrouw. Ik wil haar de hele tijd zien, ik wil aan haar zitten, ik wil dat ze het leuk vindt om mij te zien en ik wil dat ze merkt hoe goed ik voor haar zorg. Het komt volgens mij wel vaker voor dat mensen verliefd zijn op hun huisdier, al willen ze het zo niet noemen.
In het park kom ik trouwens vaak vrouwen tegen die verliefd zijn op hun hond. En vroeger had ik een vriendin die meer van haar paard hield dan van mij.
De reden dat iemand verliefd is op zijn huisdier is dat dat huisdier precies datgene aan liefde geeft wat je wil, zonder daarover in discussie te gaan of zonder daarover te zeuren.
De hond doet alles alleen maar voor voedsel; als een vrouw dat ook zou doen, zouden veel huwelijken goed zijn en blijven. Dat mannen en vrouwen zo vaak scheiden komt doordat beiden praten en meningen geven. Een hond doet dat niet. Die eet of eet niet. Als jij hem eten geeft, houdt hij van je. Ik ben verliefd op Moor omdat ik goed voor haar zorg en zij houdt daarom van mij.
Wanneer ik haar ’s ochtends zie, ligt er een lied in de mand.
'Kom Moor, we gaan naar het park.’
Ik zie dan een geluk dat ik verder nergens tegenkom. Ik zie zelfs zoveel geluk en enthousiasme dat ik me er enigszins voor schaam dat ik dat op afroep kan bewerkstelligen.