FILM

Ontroostbaar

Rabbit Hole

De belichting in een scène in Rabbit Hole van John Cameron Mitchell roept associaties op met een soortgelijke scène in Eyes Wide Shut, de laatste film van Stanley Kubrick. In beide gevallen gaat het om een egale, zachte visuele stijl waardoor de lichamen van de personages worden overspoeld door een warme gloed. De belangrijkste overeenkomst is evenwel de ironie die deze verraderlijk geruststellende sfeer oproept; in plaats van om een vertrouwde verbintenis tussen twee verliefden, of in ieder geval tussen een man en vrouw die hebben besloten het leven met elkaar te delen, gaat het juist om verlies en verwijdering. En in het geval van Rabbit Hole om een allesvernietigend verdriet vanwege de dood van hun zoontje, Danny (4).

Het plezier dat ondanks het zware onderwerp valt te beleven aan het zien van zowel Kubricks film als die van John Cameron Mitchell ligt in de humor. De sardonische Kubrick brengt het nummer Baby Did A Bad Bad Thing van Chris Isaak ten gehore om het thema van seksuele frustratie bij de hoofdpersonages ook nog eens een bitter randje te geven. In Rabbit Hole krijgt de humor een tragischere dimensie: Howie Corbett (Aaron Eckhart) wil voor alles de herinnering aan zijn dode zoontje levend houden en hiertoe hunkert hij naar seks met zijn vrouw, Becca (Nicole Kidman), om een connectie met haar te maken, maar ook zodat zij opnieuw zwanger kan raken. Becca wil dat niet. Zij wijst zowel zijn avances af als zijn verlangen naar nog een kind. Wanhopig zoekt Howie afleiding - bij een ándere vrouw die haar kind had verloren en sindsdien graag hasj rookt. Zijn onbeholpenheid levert grappige scènes op, wel doorgaans met een duister randje.

Met dezelfde ‘geruststellende belichting’ als die van Kubrick in Eyes brengt de regisseur de verwijdering tussen Howie en Becca in Rabbit Hole in beeld. Ze zitten samen op een bank in het grote, lege huis, hij achter haar, met zijn hand op haar schouder. Zij kijkt in het niets, intens verdrietig. Het lijkt alsof hij haar wil troosten, maar hij wil iets anders, hij wil haar. Maar deze verbintenis, dit huwelijk, is niet meer mogelijk. Niet nu.

Rabbit Hole en Eyes Wide Shut hebben gemeen dat ze volwassen thema’s als verdriet, verlies, verlangen en ontrouw op een volwassen manier behandelen. Dat wil zeggen: door ironie en humor, maar vooral ook door het gewicht van deze thematiek doorgaans te onderkennen. Want de vragen waarmee Howie en Becca zitten wegen zwaar: hoe vind je troost als je weet dat je ontroostbaar bent? In het praatgroepje waaraan het echtpaar sinds de dood van Danny meedoet lijken de meeste andere ouders het heel goed te weten. Een van hen zegt bijvoorbeeld: 'God had haar gewoon van ons weggenomen, want hij had nog een engeltje nodig…’ Hier heeft Becca niets aan, ze loopt woedend weg. 'Hij is God! Hij kan zelf engelen maken!’

Toch lijkt ook Becca te zoeken naar iets spiritueels. Misschien valt de pijn te verdragen door de wereld te beschouwen als een 'parallelle dimensie’ waar 'verdrietige versies’ van onszelf rondlopen, mijmert zij. De betekenis van de titel van de film wordt duidelijk in ontmoetingen tussen Becca en een jongen die de dood van het kind op zijn geweten heeft. Hij heeft een stripboek gemaakt: Rabbit Hole.

Niet alleen door de slimme, gevoelvolle regie van Cameron Mitchell slaagt Rabbit Hole, maar vooral ook dankzij een voortreffelijk acterende Nicole Kidman. Zij heeft zonder twijfel de meest bizarre carrière van alle Hollywood-actrices van dit moment. Dan weer is ze de koningin van de celebritybladen, met paparazzifoto’s waarop ze te zien is met een opgeblazen gezicht, vers onder het mes van de plastische chirurg vandaan, dan weer duikt ze op in serieuze films als Eyes Wide Shut (1999), The Others (2001) van Alejandro Amenábar, waarin ze de rol van een moordende moeder vertolkt, en vooral het briljante Birth (2004) van Jonathan Glazer, waarin ze een moeder speelt die ervan overtuigd is dat haar man, jaren geleden overleden, nu terugkeert in de gedaante van haar zoontje, Sean (10).

Te zien vanaf 7 april