Ontwrichten

‘Is het moreel aanvaardbaar om het leven van tien miljoen Serviërs te ontwrichten teneinde een miljoen Albanezen te laten terugkeren naar hun verwoeste huizen?’ Lees deze zin nog eens: hij is niet afkomstig uit het partijblad van Slobodan Milosevic. Ook niet uit de mond van een commentator van de RTS opgetekend.

Hij is gewoon van redacteur Joeri Boom en werd verleden week onder de kop ‘Bommen voor vrede’ in De Groene afgedrukt. Eerst de cijfers. Met één miljoen bedoelt de auteur waarschijnlijk alleen de Albano-Kosovaren die in de vluchtelingenkampen verblijven. In werkelijkheid zijn er bijna twee miljoen Kosovaren van etnische Albanese komaf. Die ontbrekende 800.000 creperen momenteel van de honger en de ziektes in de bergen van Kosovo of zijn deels door de Servische beulen fysiek 'gezuiverd’. Hun huizen zijn evenals die van de kampvluchtelingen door Serviërs met de grond gelijk gemaakt. Maar wat Boom niet ziet, telt hij voor het gemak niet mee. Zodoende brengt hij de totale Albano-Kosovaarse bevolking terug tot een quantité négligeable van een miljoen mensen. Een quantité die te négligeable is omdat daartegenover nog steeds tien miljoen Serviërs overeind zijn gebleven. Ondanks de afzwaaiers van de Alliantie, wat de superioriteit van de Servische zuiveraars bevestigt ten opzichte van de criminelen van de Navo. De Groene-redacteur is bovendien niet echt voor minderheden geporteerd. Waarom nou het leven van tien miljoen ontwrichten voor dat ene miljoen daklozen? Laat toch die tien miljoen vreedzaam over hun bruggen lopen, elektrisch koken, in hun fabrieken produceren en naar de RTS kijken. Het miljoentje heeft toch geen tv-toestellen meer en ook geen elektrische kookplaten, domweg omdat zijn huizen door die ontwrichte tien miljoen zijn verwoest. Joeri Boom is ook dol op hinkende vergelijkingen. Evenals op nazi-Duitsland destijds zijn de bombardementen van nu op het Servië van de zuiveraars inefficiënt, schrijft hij. Je moet het durven. Als Boom eerder was geboren had hij in 1945 de oren van de geallieerden gewassen: 'Is het moreel aanvaardbaar om het leven van tientallen miljoenen Duitsers te ontwrichten teneinde een handvol overlevenden van de vernietigingskampen te laten terugkeren richting hun verwoeste bestaan en geroofde bezit?’ Laat ik om korte metten te maken met dat cynische en larmoyante pro-Servische proza in De Groene het antwoord geven: ja, het is moreel aanvaardbaar. Wie met vuur en zwaard verwoest, vernietigt, ontwricht, verkracht, deporteert, verdelgt, martelt, discrimineert en executeert moet met vuur en zwaard bestreden worden. Wat niet wegneemt dat de Navo-strategie tot op heden krakkemikkig en laf is geweest. Hierover een andere keer. Men kan niet doen alsof er geen link bestaat tussen de vreedzame elektrisch kokende Servische burgers en de moordende Servische militairen. De oorlogscriminelen die Kosovo naar het stenen tijdperk terugbranden zijn niet alleen deel maar ook de vechtende elite van die ontwrichte tien miljoen. Het zijn de vaders, broers, zonen, neven, vrienden en buren van de demonstranten die met hun target-affiches op de borst de vermoorde onschuld spelen op de bruggen van Belgrado. Iedere keer dat een Navo-bom hun leven verder ontwricht, moeten ze zich realiseren, zoals de Duitsers van toen, dat ze die ontwrichting aan zichzelf te danken hebben. Serviërs jammeren en klagen onder de bommen maar denken er geen moment over te stoppen met het platbranden van Kosovo. Bij De Groene zou men beter de verslagen uit de Volkskrant moeten lezen van de in Kosovo rondtrekkende Michel Maas. Een parel van moed voor de Nederlandse journalistiek. Maar misschien is dit te veel gevraagd. Sinds het begin van de oorlog - 9 nummers in totaal - is de berichtgeving over Kosovo in De Groene selectief en eenzijdig geweest. Voor De Groene bestaan alleen ontwrichte Serviërs en intellectuelen die tegen de Navo-bombardementen zijn. Geen Glucksman en geen Kadare. Geen getuigenissen van Albano-Kosovaren over de Servische gruwel. Pas op 12 mei is er een artikel van Boom geweest over de Servische paramilitairen. Verder is het over en uit. Deze Groene-lijn is niet alleen door pacifisme ingegeven maar voedt zich voornamelijk met nostalgie van vóór de Muur en blinde woede tegen alles wat naar Navo en Amerika ruikt.