Clayne Crawford als David en Sepideh Moafi als Nikki in The Killing of Two Lovers, regie Robert Machoian © Cinéart Nederland

In deze film snappen drie broertjes van een jaar of tien en hun tienerzusje er niets van: hun ouders, David (Clayne Crawford) en Nikki (Sepideh Moafi), houden zielsveel van elkaar, maar ze willen apart gaan wonen, óók om met anderen te kunnen daten. De clue in het hartverscheurende The Killing of Two Lovers is de setting: een grijs, klein stadje ergens in Utah, vlak en hard in beeld gebracht in het ouderwetse vierkante formaat met minimaal contrast in de belichting. De enscenering in het beeldkader isoleert de minnaars-in-crisis, zodat de trieste omgeving en de dreigende lucht vol onweerswolken een voorbode vormen voor het drama dat komen gaat.

De debuterende regisseur Robert Machoian laat geen steek vallen in de wijze waarop hij vorm gebruikt om gevoel te schetsen. Een soundscape van schurende, dissonante geluiden verbeeldt de paniek in het hoofd van David wanneer Nikki in bed ligt met een nieuwe vriend. Zo begint de film: met een revolver in zijn hand staat David naast zijn slapende, overspelige vrouw en haar date. Gezien de titel kan dit niet goed aflopen. Maar eerst is er een verhaal om te vertellen. En: niets is wat het lijkt in The Killing of Two Lovers.

De soundscape is een doorlopend motief waarmee de regisseur geluid omtovert tot beeld. Is dat een revolver die gespannen wordt, de zes kamers van de cilinder die één voor één ronddraaien totdat het slaghoedje van een patroon is uitgelijnd tegenover de haan met slagpin? Is dat een gedempt schot, allicht afgevuurd met een kussen voor de loop? We zien hoe David doorgaat met zijn leven, maar wat we echt zien – en vooral horen – zijn angst en wanhoop over een huwelijk dat kapotgaat en kinderen die hier weerloos tegenover staan.

Helemaal duidelijk is het niet, maar Nikki lijkt meer dan David achter het besluit te staan dat ze tijdens een proefperiode apart gaan wonen. De oudste van hun vier kinderen werd geboren vlak na hun huwelijk toen ze net de middelbare school hadden afgerond. Zo’n veertien jaar samen. En nu is het klaar. Of niet. Houdt de liefde stand?

The Killing of Two Lovers brengt onwillekeurig Marriage Story in herinnering, Noah Baumbachs meesterlijk vertelde tragedie over echtscheiding, het gezin en de liefde. Maar Machoians film is beter. The Killing is bij uitstek filmisch, een schoolvoorbeeld van show, don’t tell: betekenis ontstaat in de ruimte gecreëerd door het weglaten van cruciale informatie in het beeld én in het hoofd van de kijker. Tegen het einde openen de kaders zich breder tot het standaard-filmformaat, juist op het moment dat de derde persoon, Nikki’s nieuwe lover, zich bemoeit met een ruzie tussen haar en David. Hier is het extra goed opletten, want ik vermoed dat Machoian subtiel aanwijzingen achterlaat die wel het hele verhaal op z’n kop kunnen zetten: een messchede en, in het laatste shot, een suv die wegrijdt bij een winkelcentrum. Wat we zien is niet wat we zien in het schitterende The Killing of Two Lovers.


Te zien vanaf 27 mei via picl.nl