Oor blijft vraagteken

Je vraagt je af hoe ik mij in leven heb kunnen houden, na dat voorval. Ik vraag mij af wat ik anders had kunnen doen. Ik wil mij niet opstellen als de cynicus die spuugt naar waterbalsemien of sneeuwklokje en elke dag opnieuw afgeprijsde spaghetti eet. Met kampeerbestek. De ogen daarenbij nog eens stevig gesloten ook.

Laat mij, bescheiden en bijna naamloos en met die kus als voorlopige climax, de afdaling beginnen. Zou een vorm van opluchting kunnen zijn. Onderweg nog van alles om over te struikelen en eventueel bij stil te staan. Behalve natuurlijk die kus. Die kus. Omdat ik een fantast zou zijn als ik zeg dat ik die kus nog steeds voel. Weten doe ik de kus wel. Hoeveel kussen weet ik? Waren het stuk voor stuk de belangrijkste kussen? Kussen die de hemel openscheurden? Hoeveel kussen zijn er verloren geraakt?
Gaan kussen ook naar de hemel?
Bestaan of bestonden er wezens die kwali- en kwantiteit van ontvangen of gegeven kussen bijhouden in kuskleurige notitieboekjes? Behalve Rossini uiteraard.
Zijn er in uw familie kusgevallen bekend die een uitroepteken of jaartal verdienen? Wat wenst u meestal tijdens een vallende kus? Kust u na de gemeenschap? Zo ja, met wie?
Ook kus op niet-vraagtekenvormig oor blijft vraagteken, maar zijn kussen ook te vergelijken met komma’s of punten? Zijn in dat geval puntkussen belangrijker dan kommakussen? Heeft iemand van u wel eens een puntkommakus of een dubbelepuntkus gehad? Hoe zit dat met niemand van u? Heeft u weleens dubbelgekust tijdens het eten van couscous? Kent u de slagersjongenshit ‘Terug naar de kus’? Bevordert het late horen van een vroege merel de dagelijkse kusfrequentie? What about de voor de dertiende week geprolongeerde kus? Met in het voorprogramma 'Les assassins de l'eaudouce’.
Ik ben een sober mens. Ondanks alle onbetamelijke wijsheid die ik op kan hangen aan een kus weet ik dat ik terug moet naar mijn eigen keuken rondom mijn eigen ui. Van alle dingen zijn alle dingen op weg naar een eind. Daarom. De worst moet gegeten.