Oorlog

Ik dacht dat er hier alle reden is voor een mild en mak debat. Het is in alle opzichten een van de meest stabiele en succesvolle landen. Vreedzaam, welvarend, modern en democratisch. Het gaat hier zelfs zo goed dat iedereen hierheen wil komen.

En er is ook vrij grote consensus over wat dit land zo succesvol en aangenaam maakt, en een blauwdruk voor verdere verbeteringen laat zich ook vrij gemakkelijk schrijven, lijkt me. We zijn een nuchter en rationeel volkje. De overgrote meerderheid onderschrijft de waarden van de moderniteit en leeft daar ook blijmoedig naar. Secularisering is hier ver gevorderd en de treinen rijden relatief vaak op tijd. En daarnaast is ook de multiculturele samenleving veel beter geslaagd dan in de landen om ons heen. Horrorwijken als in Malmö, Birmingham, Charleroi, Duisburg en nog zo’n vijftigtal Europese steden kennen wij hier niet. We kennen alle probleemwijken nog bij naam. Kom daar maar eens om in pakweg Frankrijk of Italië.

Maar toch. Lees Twitter en opiniestukken in de dode bomen en op het net en je krijgt een heel andere indruk.

We moeten er maar even van uitgaan dat de meest gematigde driekwart van het land nauwelijks twittert of opiniestukken schrijft en dat slechts de randen op de toetsenborden lopen te kwijlen.

We zitten met een generatie die nooit echte heroïek heeft gekend. Nooit bezet. Nooit ergens voor hoeven te vechten. Vrijheid, welvaart en veiligheid waren vanzelfsprekend. Dus je moet toch wat met je hormonen. Je bij een groep voetbalhooligans aansluiten is eng en daar kun je gewond bij raken.

Dus dan is er altijd nog het woord. Je kiest tegenstanders uit die niet schieten en je zelfs niet op de schouder tikken voor een stevig gesprek van man tot man.

De toetsenbordmannen hebben zich in het volle zicht van het vrouwtjesvolk opgedeeld in twee groepen. De Putinversteher en de Dchihadversteher noemen ze elkaar. En die termen adopteren beide clubs dan weer als geuzennamen.

Ze hebben de uniformen er bij uitgezocht. Beide clubs hebben een grijze pruik, al dan niet met badmuts.

Onder de overhemden – de Dchihadversteher wit en de Putinversteher met ruit – hebben ze een klein kussentje geplaatst. Dit ter bescherming van de onderbuik. Een kwetsbare plek in de toetsenbordoorlog. En de gezichten zijn wit. Zoals vroeger de tenues bij tennis aan beide kanten van het net wit waren. Klassiek.

De Dchihadversteher hebben een dik brilmontuur. De Putinversteher dun en van metaal.

Bij het verbale oorlogsspel gaat het erom om bij de tegenpartij individuele soldaten te isoleren en groepsgewijs aan te vallen. Alle middelen zijn daarbij geoorloofd. Want het is een mannensport. Net als bij mannen met wasbordjes cagefighting dat is.

Racist, nazi, islamofoob gebruikt de ene kant. Deze zware termen maken het spel een stuk realistischer en je kunt je dan even Gerrit van der Veen wanen. De andere kant gebruikt heuse nazitermen als Gutmensch en gooit de patriottische term landverrader af en toe in de strijd. Net echt allemaal.

Er wordt driftig gezwaaid met Huffington Post of Breitbart als waren het de nieuwe verzetskranten, stiekem gedrukt in keldertjes en bij nacht en ontij verspreid.

Ze hebben er ook een heus slagveld bij bedacht. De Dchihadversteher vechten vanuit een denkbeeldige burcht, ook wel de instituten genoemd. Ooit hebben ze die veroverd in een indrukwekkende mars die begon in 1968. De Putinversteher spelen ‘het volk’. Dat zijn zij natuurlijk net zo min als dat de Dchihadversteher elite zijn, maar het is voor het spel.

Een heuse oorlog in de grachtengordel. Tussen de dure koffie en de sectarische borrels door. Dan gaan de colbertjes uit en storten de mannen zich moedig op de toetsenborden.

Ja dames, geiler kunnen we het niet maken.


Dit is voorlopig de laatste column van Eddy Terstall. Het volledige archief van zijn stukken vindt u hier.