Popmuziek - Editors

Op weg naar mijn maker

Van de stroom bands die een jaar of tien geleden opkwamen en nadrukkelijk verwezen naar Joy Division leek Interpol de interessantste.

Medium muziek

Maar neen. Anno 2015 blijkt het toch die andere te zijn: Editors, uit Birmingham. Begonnen als een band die grossierde in pakkende singles, om niet te zeggen: hits. Aangevoerd door een even charismatische als zelfbewuste zanger, die in grote gebaren niet onderdeed voor Jim Kerr van Simple Minds. Maar inmiddels, met hun nieuwe album In Dream, blijkt Editors te zijn uitgegroeid tot een band die eigenlijk geen hits meer nodig heeft. Een albumband is het geworden, in een tijdperk dat minder dan ooit om albums draait.

In Dream is geen gemakkelijk te behappen plaat, en dat is nadrukkelijk een compliment. Wie tijdens de drie concerten in de Heineken Music Hall hoopt op snedige riffs en meezingbare refreinen zal zich door het nieuwe werk heen moeten bijten. Veel minder dan vroeger drijft het album op gitaren, veel meer op elektronica. De sfeer is vanaf het moment dat opener No Harm met een fade-in de speakers in glijdt en Tom Smith zijn openingsregels meer voordraagt dan zingt (een vergelijking met Peter Gabriel ligt regelmatig op de loer, ook vanwege de fraaie heesheid in zijn hogere regionen) dromerig, een tikkeltje donker.

De band heeft een reputatie hoog te houden op het gebied van albumopeners: het openende titelnummer van het album In this Light and on this Evening was in 2009 werkelijk een monument van dreiging. Het leek wel het begin van een postapocalyptische film, alsof ieder moment Tom Hardy in zijn Mad Max-pak aan de horizon kon verschijnen.

Zó donker en overrompelend wordt In Dream pas in het daverende, bijna acht minuten durende slotnummer Marching Orders (dat net zo theatraal klinkt als de titel doet vermoeden), maar het is – ondanks de ook hier aanwezige neiging tot popkitsch – wel een beter album, ook vanwege het genoegen om te luisteren naar een band die vastbesloten klinkt om haar grenzen te verleggen. En dat Smith niet bang is voor pathos siert hem op de momenten dat al die grootse dramatiek wérkt, zoals in dat openingsnummer. En in Life Is Fear, ronduit een synthi-popnummer, waarin de invloed minder klinkt naar Joy Division dan naar diens opvolger New Order. Zo kordaat en tegelijk pompeus als de songtitels zijn (The Law, Our Love, Salvation, Forgiveness), zo zwierig zijn opnieuw Smith’s teksten. Een van de beste nummers, het monotoon doorsudderende The Law, waarvan de aanvankelijke bijna Nine Inch Nails-achtige kilheid wordt gesmoord in vrouwelijke vocalen (Rachel Goswell, van Slowdive): het lijkt een verslag van een amoureuze affaire, maar dan ineens zijn er deze twee zinnen: ‘Thinking about dip into something new/ Tell me all about my maker who’ll I meet soon.’ Het geeft de tekst en daarmee het nummer meteen de bijsmaak van een naderende dood. Want al is het maar in sfeer, die ligt bij Editors altijd op de loer.

Editors, In Dream (Pias). Editors spelen 4, 5 en 6 november in de Heineken Music Hall, Amsterdam


Beeld: Editors. Foto Rahi Rezvani, [Pias]