Opgesloten mijnwerkers en een heldhaftige president

Lima – Het leek vorige week net of er nieuws van vorig jaar werd uitgezonden. In een Zuid-Amerikaans land waren mijnwerkers vast komen te zitten onder de grond. Hulptroepen en een omvangrijk mediacircus haastten zich naar het gebied. De president kwam hoogstpersoonlijk naar de plek des onheils om de reddingsoperatie te leiden.

Ditmaal was het niet Chili, waar in oktober 2010 na een meeslepend reddingsdrama van drie maanden 33 man voor het oog van de wereld naar boven werden getakeld. Deze keer was het Peru. Hier was het minder spannend. Het ging maar om negen mijnwerkers. Zij waren vast komen te zitten in de mijn Cabeza de Negro, een paar uur ten zuiden van de hoofdstad Lima. Al na zes dagen kwamen zij weer boven de grond. ‘Missie volbracht’, zei president Humala triomfantelijk met zijn mijnwerkershelm nog op. De camera’s van de wereldpers draaiden.

Mijnwerkers die vastzitten onder de grond staan sinds ‘Chili’ blijkbaar garant voor een internationaal mediaspektakel. Het is de ultieme reality soap: overleven zij het of niet? Met, als het goed is, een catharsis waarbij de helden onder de grond in de armen vallen van familie, en van de president. Dat is goed voor het staatshoofd, moeten ook de spindoctors van Humala hebben gedacht. De populariteit van de Chileense president Piñera bereikte na ‘zijn’ reddings­operatie een recordhoogte.

Humala kan dit ook wel gebruiken, want de populariteitscurve van de oud-militair die vorig jaar president werd schommelt als die van een hartpatiënt. Tijdens zijn verkiezingscampagne toonde hij zich een man van het volk, wars van multinationals die er met het geld van de Peruanen vandoor zouden gaan. Nu is het in het noorden van het land al maanden onrustig omdat Humala een Canadese mijnbouwer toestemming gaf daar goud te delven. Dit tegen de zin van de lokale bevolking.

De stunt rond de mijnwerkers van vorige week kwam Humala dus wel gelegen. Ondertussen gaat er echter veel leed schuil in de mijnschachten van het continent. In Ica, waar het ongeluk plaatsvond, werken naar verluidt dertig­duizend mijnwerkers illegaal. En van Chili tot Mexico werken kompels vaak in zeer slechte omstandigheden, wat nog regelmatig tot dodelijke ongelukken leidt.

Wie echt cynisch is zou zeggen dat een groot of een klein mijndrama op z’n tijd voor sommige politici zo slecht nog niet is. Want zo’n echt intiem moment tussen een president en een paar van zijn onderdanen in nood valt bijna niet te overtreffen door een pr-bureau.