Opgetekend

Zand erover! ‘Al herinnert niemand het zich meer, er is geen twijfel aan: mannen en vrouwen leven sinds mensenheugenis in betrekkelijke harmonie. Waarom is dit gelukt? Omdat zij zo verschillend zijn. Als zij van hetzelfde deeg waren gekneed, waren zij allang uitgestorven, sterker nog, zij waren niet eens geboren.’

Met deze theorie probeerde mijn vader ons, kinderen, te bewijzen dat iedere gelijkheid uit den boze is. ‘Zorg dat je ook vandaag weer van iedereen verschilt’, riep hij ons achterna terwijl wij richting school gingen. 'O, ben je van plan te spijbelen? Goed zo, m'n jongen, dat durft niet iedereen.’
Zelf was papa ook anders dan andere vaders. Hij werkte niet. Hij had het te druk met onze coaching. En die van moeder, natuurlijk. 'Het zou toch te gek zijn als een vrouw en twaalf kinderen niet in staat zouden zijn een man in leven te houden’, placht hij te zeggen als hij weer eens een plan had bedacht hoe onze uniciteit te exploiteren. De een spoorde hij aan rechter te worden, de ander dief, we hadden zowel een heilsoldaat als een hoer in de familie, maar ook een smokkelaar en een douanebeambte. Deze tegenstellingen, vond mijn vader, brachten een zekere speelsheid in het familieleven. Dus hadden wij zowel een gek als een psychiater in huis.
Na zijn dood manifesteert zich de familieband hechter dan ooit. Vooral op de verjaardagen van zijn overlijden. Je kunt er donder op zeggen dat wij elkaar die dag allemaal rond het graf treffen. De een legt een krans, de ander ontsteekt een kaars, de een brengt zijn graffiti aan op de steen, de ander doet een plasje op de begonia’s. Vergeten doen wij hem geen van allen.
Alleen moeder laat altijd verstek gaan. 'De beste man is een dode man’, zegt zij. Is dat niet het mooiste eerbetoon aan je gestorven echtgenoot?