POPMUZIEK

Opnieuw na Frusciante

Red Hot Chili Peppers

Je zou het niet zeggen als je bassist Flea ziet met zijn smurfblauwe haar of zanger Anthony Kiedis met zijn grote pornosnor, maar ook de Red Hot Chili Peppers worden ouder. Ook de teksten doen vaak nog jongensbravoure vermoeden, terwijl de ruggengraat van de band toch echt de vijftig nadert. Wel heeft de band er voor de nieuwe plaat I’m With You met Josh Klinghoffer een gezinslid bij van bijna twintig jaar jonger.
Klinghoffer is de veelbesproken vervanger voor meestergitarist John Frusciante, die er twee jaar geleden tijdens een rustpauze van de groep voor de tweede keer de brui aan gaf. De eerste keer, in 1992, bezorgde dat zowel de band als de gitarist zelf een van de minst prettige periodes om op terug te kijken. Na onder meer een serieuze heroïneverslaving en een matig Peppers-album (One Hot Minute) werden ze op de geweldige comebackplaat Californication (1999) succesvol herenigd. Opnieuw blijken de Peppers te zeer een keurslijf voor de gevoelige artiest, die buiten de band onder zijn eigen naam al regelmatig uiting gaf aan zijn drang om te experimenteren.
Iemand die zo bepalend is voor het geluid van de groep, hoewel de laatste platen meer dienstbaar en ingetogen, lijkt moeilijk te vervangen. Verrassend genoeg doet Klinghoffer dit schijnbaar moeiteloos. I’m With You is de beste plaat sinds Californication en een van de meest evenwichtige in het bijna dertigjarige bestaan van de band. Dat lijkt mede te danken aan producer en oude bekende Rick Rubin, die als geluidsmid met grote bullshitradar weghaalt wat overbodig is en de rest samensmelt tot een coherent geheel. Verder heeft de groep zich ook deze keer vooral gericht op het maken van pop- en rockliedjes. De heftige funkuitspattingen en focus op een opwindende groove van hun eerste platen zijn verdwenen.
Naast een nieuw bandlid neemt de band nieuwe ervaringen mee op I’m With You. Zo scheidde Kiedis in 2008 van zijn vrouw. Een zware periode, zo blijkt, want hij spreekt haar in een nummer aan als ‘sister Brutus’ en zingt op het wat niemendallerige Meet me at the Corner: 'Tell me what to do/ 'Cause I’m messed up on you/ And had I known all that I do now/ I’m guessing we’re thru now’. Even melancholiek, maar beter geslaagd is Brendan’s Death Song, een mooi eerbetoon aan de overleden clubeigenaar, vriend en 'ontdekker’ Brendan Mullen. Verder is verrassend dat Flea piano heeft leren spelen, wat hij laat horen op Happiness Loves Company en Even You Brutus.
Het onberekenbare is de laatste jaren vervangen door degelijkheid. Dat zorgt er ook voor dat van oudsher zwakke punten, het uitsloverige drummen van Chad Smith en de onvaste zang van Kiedis (die hier beter zingt dan ooit), nog nauwelijks opvallen. Andere bekende minpunten: het is allemaal wat minder spannend en met sommige nummers lijkt de band wel erg graag de commerciële hitknop in te drukken. Neem discobaslijn en stadion-meezingrefrein van Dance, Dance, Dance of de Caribische touch van steeldrums en trompetten op Did I Let You Know. Kleine smetjes die je op de koop toe neemt als het merendeel van de liedjes zo sterk is.

Red Hot Chili Peppers, I’m With You (Warner/Universal)