popmuziek

Opschieten met die croissants

President Obama noemde hem in 2010 een ‘jackass’, nadat Kanye West het podium was opgestormd bij de uitreiking van een MTV Music Award aan Taylor Swift.

Dat beeldje had Beyoncé moeten krijgen, vond West namelijk. Toen Obama vorig jaar opnieuw een vraag over Kayne West kreeg, herhaalde hij zijn oordeel. Jackass.

Kanye West trad overigens wel op tijdens een inauguratiefeest van Obama. Daarna twitterde hij een foto van zichzelf, in zijn pak. Met de tekst: ‘LOOK HOW FRESH MY SUIT IS.’

Het had zo een tekst op zijn nieuwe album kunnen zijn. Maar de tekst van ‘I Am a God’ gaat daar nog vele malen overheen. ‘I am a God/ Get the Porsche out the damn garage/ (…)I am a God/ So hurry up with my damn massage/ And a French ass restaurant/ Hurry up with my damn croissants.’

_

_

Zelden zo gelachen om een tekst. Was dat Wests bedoeling? Hopelijk wel. Misschien ook niet. Dat maakt Kanye West zo fascinerend: het is onmogelijk hem louter sympathiek te vinden. Daarvoor neigen zijn in de hiphop gebruikelijke zelffelicitaties te vaak naar regelrecht gebral en is zijn hedonisme soms simpelweg te plat. Hij is de rapper in MTV Cribs, die ons via zijn oprijlaan vol Hummers en Maybachs naar de met panterkleden gedrapeerde slaapkamer leidt en dan zegt: ‘this is where the magic happens’. Ja, hij was ook degene die na de tekortschietende hulp na Katrina tijdens een benefiet in de camera keek en off script zei: ‘George Bush doesn’t care about black people.’ Maar vooral kan geen rapper kan het woord ‘champagn’ zo enthousiast uitspreken als Kanye West. Het was tijdens de _Watch the Throne-_tournee met Jay-Z ook de rolverdeling: Jay-Z was de benaderbare, de goedlachse, de rapper van het schijnbare gemak. Kayne West was de man die zijn zonnebril ophield, het eeuwige autotune-effect over zijn stem, die malle klomp goud in zijn mond. Jay-Z The Boss, Kanye West Bono. Jay-Z’s vrouw is Beyoncé: misschien wel de beste vrouwelijke live-artiest van de laatste jaren. Wests vriendin is Kim Kardashian – punt. Ze hebben net een baby gekregen. Bij de naam van het kind opnieuw: zelden zo gelachen om een kindernaam. North. North West.

Maar tegelijk: het is volstrekt onmogelijk Kanye West op basis van zijn veronderstelde karakter weg te wuiven. Zijn talent is te onontkoombaar, zijn hoge productie van erg goede, zelfs geniale albums te indrukwekkend. De opening van zijn nieuwe album Yeezus is ronduit overdonderend. Opener ‘On Sight’ klinkt indrukwekkend boos, het stampende ‘Black Skinhead’ als een hiphopversie van Marilyn Manson en dat ‘I Am a God’ is een hit, in iedere betekenis van het woord. Het is hem zelfs gelukt om God als medecomponist te laten vermelden op muziekaanbieders als Spotify, waarmee dit dus officieel een duet tussen God en West is geworden. En ja, hij gebruikt die verschrikkelijke autotune weer, maar wel met mate en met beleid. In ‘Blood on the Leaves’ bijvoorbeeld, waarin hij een verband lijkt te leggen tussen zijn getroebleerde vroegere liefdesleven en de media-aandacht, en dat ondersteunt met een sample uit het klassieke antiracistische ‘Strange Fruit’ in de versie van Nina Simone, een nummer over een lynchpartij. De gesuggereerde vergelijking is zowel grotesk en smakeloos als vernuftig en fascinerend. Zoals zoveel aan Kanye West.


Kanye West, Yeezus, label: Universal