…oteman…

Mijn begeerte verloor zich in een onweerstaanbare cadans toen ik de eerste verse knoflook van het seizoen zag. Meteen de hele winkel leeggekocht. Ook onmiddellijk gebroken met de traditie dat een knoflookbol, vanouds opgedeeld in knoflooktenen, vanzelfsprekend zou moeten worden uitgedeeld als zodanig. Eerste bol daarom over de breedte in dunne plakjes gesneden, dan hoor je ze thuis weer eens anders piepen.

Sommigen hebben een vriend gehad die beweerde dat minder meer is, anderen zijn tot vervelens toe doodgegooid met de mening van vreemde mensen die luidde dat zus of zo ‘de kunst van het weglaten’ is. Voor zover kunst, is koken de kunst van het toevoegen en meestal is meer daar minder.
Forget it. Hol snel (dit omdat het boekenweek is) naar een Marokkaanse slager en koop 350 gram lamsbout. Snij langzaam aan stukken en verwarm intussen de plakjes van voornoemde knoflookbol in drie eetlepels olie en in een pan uiteraard. Omdat ik de lichte tot zware gemberrage aanhang, alweer die verse gemberwortel ter grootte van een duivee"i tot lucifers gesneden en erbij gedaan. Als alles papje is, het lamsvlees er bovenop. Al roerend een bladzijde oude Heine of nieuwe Heijne lezen. Zout en peper en uiteindelijke truc. Kleinste vlam van het huis onder de pan en matig glas van goede rode wijn erin. Stuk alufolie los op de pan leggen. Lang- maar duurzaam verdwijnt de wijn naar mijn berekening in het vlees. Voeg opnieuw wijn toe en hou dat op z'n minst een halve fles vol. Proef zonder enige waarschuwing van het gare doch wijnvolle vlees. Indien eetbaar, eet daarbij dan een aardappel of twee. En alleen zij die het querulante altijd en eeuwig boven tafel moeten brengen, zullen volhouden dat in het aanhangende onduidelijke residu ook maar iets terug is te vinden van de knoflookgembercombine.
In Rotterdam is het ook boekenweek. Daar vindt u op de Oude Binnenweg, op exact duizend pagina’s afstand van boekhandel Van Gennep, slager Oteman en wat schreef die koe ook alweer?