Over de miskraam van tori amos

Meisjes zijn de baas in het Choirgirl Hotel. Bij de receptie zit er eentje eindeloos te ouwehoeren aan de telefoon. Aan de rand van het zwembad drinkt een opgewekt clubje marguerita’s. Teruggetrokken op haar kamer zit in gedachten verzonken een meisje te breien. Een ander glipt naar binnen bij de vreemde jongen van kamer dertien.

Metafoor. De meisjes zijn de liedjes van From the Choirgirl Hotel. Een cd die nog vóór beluistering een lichte walging oproept.
Tori Amos debuteerde in 1992 met de heerlijke cd Little Earthquakes. Hard geram op de piano met bizarre en sprookjesachtige melodieën. Confronterende teksten (‘Dus jij kan me laten klaarkomen/ Dat maakt je nog geen Jezus’) en een nummer over haar verkrachting (tergend stil gezongen, koele stem: 'Alleen ik en een pistool/ en een man op mijn rug’).
De twee volgende cd’s waren beduidend minder. Op Under the Pink staan nog een paar mooie liedjes, Boys for Pele laat weinig opmerkelijks horen. Ook geen nieuw verhaaltje trouwens. Met het verhaaltje vrouw-alleen-in-de-popmuziek haal je het tegenwoordig niet meer.
Maar nu heeft Tori Amos weer een verhaal. Geen leuk verhaal: ze heeft een miskraam gehad. De botsende hormonen in het lege lijf brachten haar opnieuw in contact met de muze, zo laat ze her en der weten. Het onvermogen tot creëren op menselijk niveau zette ze om in de creatie van de twaalf liedjes op het nieuwe album. Het zijn haar meisjes. De afgestoten vrucht was namelijk een meisje, dat weet ze zeker. Ze zegt: 'Ik noem de liedjes “meisjes” omdat ze werkelijk hebben bestaan, eigenlijk op dezelfde wijze als de ziel van het wezen dat zonder mij bestond, tot me kwam en me weer verliet, omdat het geen wortel kon schieten.’ Een hoop spiritueel gezalf in de trant van: 'Best wel tof eigenlijk, zo'n miskraam. Krijg je een goed groeiproces van.’
Interviews met Tori Amos zijn vrijwel identiek. Maakt niet uit in welk land gegeven. De verlichte zangeres vat haar miskraam samen in drie kwartier per journalist. Twee keer voor de lunch en vier keer daarna.
Dat, zou je denken, moet een vreselijke zeik-cd opleveren. Nee. From the Choirgirl Hotel is een goede cd. Tori Amos pakt flink uit met vette dancebeats, die ze in vreemde ritme’s uitsmeert. Onderwijl komen pianoriedels van links en rechts, van achteren en van voren. Af en toe een *01. ???ballad, maar het tempo blijft er flink in zitten. En met de teksten valt het reuze mee. Af en toe wordt de miskraam aangehaald, maar in het merendeel zegeviert de meerduidigheid. Tori Amos heeft van haar cd een kleurplaat gemaakt. Bij elk liedje kan de luisteraar z'n eigen meisje uit het hotel bedenken.

  • Leila - Like Weather. Het is wel erg stom dat Leila nog niet in Nederland gedistribueerd wordt. Gelukkig importeert de betere cd-zaak deze in Engeland bejubelde cd zelf. Leila samplet thuis de vreemdste tracks door elkaar en laat langskomende vrienden zingen. Björk bijvoorbeeld.
  • Lemming - Search EP. Ze schijnen rustig thuis te zitten om de aanbiedingen van platenmaatschappijen te vergelijken. Aanleiding is hun in eigen beheer uitgebrachte cd die héél veelbelovend is. De muziek vertelt verhalen waar je onmiddellijk geboeid naar luistert. Intelligente muziek en toch heel mooi.
  • Lou Reed - Perfect Night (Live). Weer dezelfde liedjes. Iets van Velvet Underground, een paar van Transformer, van Berlin en van New York. Weer dat heerlijke, chagrijnige gemompel. Hij speelt ze voor de tienduizendste keer. Lou Reed gaat nooit uit elkaar.